ديوان فيض کاشاني

تا رسد در تو مدد کن (فيض) را
در رهت وا ماندگي تلخست تلخ

تماشا در تماشا باشد آن را
که در دل ديده بيدار دارد

صد در از جنت گشايد در درون مرقدم
نفخه از کوي او گر بر مزارم بگذرد

عمر شد مر (فيض) را در حسرت و در انتظار
کي بود حسرت نماند انتظارم بگذرد

عمر ضايع شد گهي در خانقه گه مدرسه
يارئي ياران که در مستي مدارم بگذرد

جامه در عشق و رندي نيز مي بايد دريد
در لباس زهد تا کي روزگارم بگذرد

گه در سما و ارض و گهي خلقت جميل
در هر نظر ملاحظه آن جمال کرد

تا که باشند در اقليم رياست کامل
در شکست هم و جوينده نقصان همند

در چمن گر نفخه اي زان بگذرد
بلبل و گل در چمن مستي کند

گر بدريا قطره اي افتد از آن
در صدف در عدن مستي کند

دردانه بود سري کو در صدف سينه است
سنگي که بود بيجان در دانه چرا باشد

تا دل نبرد دلبر شوري نفتد در سر
شور ار نفتد در سر غمخانه چسان باشد

(فيض) است و درگه تو ازين در رود کجا
کام حوايج همه زين در روا شود

آنرا که هواي او در (فيض) نماند آب
در آتشم ار سوزد جان خاک زمين باشد

در ميکده لطف تو بي خويش توان زيست
در مصطبه قهر تو هشيار توان بود

در حضرت قهر تو خطائي نتوان کرد
در مشهد عفو تو خطاکار توان بود

هم بر دل شکسته در خرمي گشاد
هم بر روان خسته در عيش باز کرد

در گلشن حقايق يک گل چو تو نرويد
در روضه خلايق چون تو ثمر نه بندد

تا دل نکني ز غير خالي
در وي دلدار در نيايد

نموده چهره در آئينه جمالت حق
که صدق بندگيم در تو آزموده شود

چون در خيال کس گذرد لطف آن ذقن
در دم طراوت ذقنش تازه مي شود

اي (فيض) بيا در غم ارواح بموييم
زان پيش که در ماتم اجسام بمويند

در منتهي رخوت و در منتهاي جهل
دارند اين گمان که به دانش رسيده اند

عمر شد در آرزوي دل تبه
روزگارم در تمنا تنگ شد

اگر در انجمن باشم کشد دل جانب خلوت
چو در خلوت نشينم دل بگرد انجمن گردد