ديوان قاآني

از تيغ هر تني را بر سر هزار زخم
از بيم هر سري را در تن هزار درد

از هر جهت که دشمن جاه تو رو کند
بر روي او هزار در فتنه باز باد

تا بر پر فرشته ز آن حبر و آن قلم
در مدح اردشير کنم چامه يي رقم

گر سرين و سيم را در مجلسي حاضر کنند
آن نخواهم اين بخواهم اين ز من آن از لئيم

جاي آن دارد که بر دنيا فشانم آستين
زانکه در دنيا کم افتد اينچنين دولت به دست

بر رخ خويش کنم نظاره چو مفلس به سيم
در خم زلفش برم انگشت چون ماهي به شست

گه بنا گوشش ببويم چون کند از بوسه منع
گه در آغوشش بگيرم چون شود از باده مست

تا چه گويد شه چو بيند شهري از جورت خراب
مصلحت را از وفا چندي در آبادي بکوش

اي بت شيرين کلام اي شاهد محمود نام
اي لبت در رنگ و بو همسنگ گل همرنگ مي

چند در قاقم خزي وانگشت از سرما گزي
به که جام مي مزي کامد بهار و رفت دي

ياد آن روزي که دور از چشم زخم آسمان
با تو بودم در کنار زنده رود ملک جي

در رعد غرد گر بگويم کوس او هست اينچنين
کوه پرد گر بگويم رخش او هست آنچنان

نام حزمش بر زبان آرم فلک ماند ز سير
ذکر عزمش در ميان آرم زمين گردد روان

راست پنداري قضايي کز تو زايد خير و شر
وين بلند و پست گيتي جمله در تأثير تست

رو رخت خزان در گرو دخت رزان نه
بستان مي و پس با صنمي رو سوي بستان

در روي زمين هر که بود خصم تو بر وي
اين روي زمين تنگتر از زير زمين باد

در خط و قد و خد و زلف پريرويان شهر
سنبل و سرو و گل و ريحان بويا ساختند

ديد خم خام شه بر يال خود در خواب خصم
خم خام اکنون به بند آهنين تعبير شد

آن دد ناپاک زاد از هيبتت جان داد از آنک
بود در گوشش هنوز افغان افغان اي ملک

تا ابد يارب ملک در ملک گيتي شاه باد
بر رعيت شاه و بر هر شاه شاهنشاه باد

در جان و دل و ديده جا کرده خيال دوست
آن طاير قدسي را با مي دوسه مي بايد

بنشست و داد و خوردم و بهر کنار و بوس
با آن صنم فتادم در کشتي و نبرد

ما را خيال خدمت شه مست مي کند
نه اين دو من شراب که در ري خوريم ما

نمرودي از جفا نه که ريحان خط گواست
بر اينکه تو خليلي و در نار رفته يي

در عهد تو خورشيد کس از سايه نداند
کاو نيز شب و روز به دنبال تو گشته است