ديوان قاآني

هم از آن زمان که غافل مژگان دوست ديدم
چو شکار تير خورده همه دم در اضطرابم

در هواي قد و اندام و خط و عارض يار
عشق با سرو و گل و سنبل و نسرين دارم

ز جهان کناره کردم که تو در کنارم آيي
مگر اي جوان رهاني ز غم جهان پيرم

زرين شود ز جود تو از شرق تا به غرب
خورشيد تعبيه است مگر در سخاي تو

وجودت از چه آب و گل سرشته اي مه چگل
که مي دود هزار دل هميشه در قفاي تو

مرا زني به تيغ و من نيم به فکر جان و تن
زبان گشوده در سخن به فکر مرحباي تو

حديث طول امل را نمود زلف تو کوته
که هر که جست بلندي در اوفتاد به پستي

مگر دريچه نوري تو يا نتيجه حوري
که فرق تا به قدم غرق در لطافت و نوري

تو در خوبي و زيبايي چنان امروز يکتايي
که خورشيد ار به خود بندي به زيبايي نيفزايي

حديث روز محشر هر کسي در پرده مي گويد
شود بي پرده آن روزي که روي از پرده بنمايي

ز بس در حسن مشهوري کس اوصافت نمي پرسد
که ناظر هر کجا بيند تو چون خورشيد پيدايي

مگر هندوست زلف او که برخود زعفران سايد
که جز در کيش هندو رسم نبود زعفران سايي

ور تو آيي نشود چاره تنهايي من
که من از خويش روم چون تو ز در بازآيي

تيغ صيقل زده در مشت و سپر از پس پشت
نرد کين باخته و ساز جدل ساخته يي

يا کسي گفت قدت سرو چمن را ماند
که تو در ناله چو بر سرو چمن فاخته يي

بدل نه غايبي ز من که سرنوشت من تويي
نهفته در عروق من چو پودها به تارها

که عکس هم نيفکند چو نقش جان در آينه
خود از خرد شنيده ام مر اين حديث بارها

نه در فرقه قبول تني بوده زين قبيل
سخن سنج و پاک مغز گران سنگ و هوشيار

هر که نگريد از آن خنده ز شيراشيرست
قافيه گو جعل باش جعل ز من در خورست

حشمت من در سخن صد ره از آن برترست
کز پي يک طيبتم خصم کند گير و دار

صراحي و جام را فرود آورد ز طاق
بريزد ز دست خويش مي از شيشه در اياق

به جز در ثناي تو زبان ها خموش باد
که شهزاده را به صدق تويي داعي صديق

جان چشم در تو دارد و تو چشم بر به جان
تو پاسبان او شده او پاسبان تو

ايمان و دين روان و خرد صبر و اختيار
در يک نفس به يک حرکت خصم هر ششي

شاها ز ميغ تيغ تو در دشت کارزار
از خون هزار دجله به هر سو روان شود