ديوان قاآني

بت من چين به جبين دارد و حيرانم ازين
که بود چين به صنم يا که صنم در چينست

با همه زهد که قاآني ما مي ورزد
عاقبت در سر خم مي زد و مدهوش افتاد

بدين اميد دلم در رهت به خاک افتاد
که خم شود سر زلفت ز خاک بر دارد

مرا دارد بلاي عشقت از رنج جهان ايمن
به فضل خويش ايزد آن بلا را در امان دارد

مرا کز عشق مي سوزم ز دوزخ چند ترساني
کسي از مرگ مي ترسد که در دل خوف جان دارد

در پس دف چون کند پنهان رخ رخشان خويش
ماه را ماند که جادر کفه ميزان کند

اينکه مي گويند يوسف شد به زندان منکرم
او اگر يوسف دل خلق از چه در زندان کند

نغمه شيرين او گويي غذاي روح ماست
کز لطافت در دل و مغز و جگر جا مي کند

چشم در خميازه مي افتد ز شوق روي او
خاصه آن دم کز پي خواندن دهن وا مي کند

در وجودش از هجوم حسن هر سو محشرست
با چنين زيبايي از محشر چه پروا مي کند

سر به دوش همنشينان چون نهد وقت سرود
ماه را ماند که جا در برج جوزا مي کند

روز مردم تيره خواهد ورنه چشمش تار نيست
سرمه در چشم سياه خود به عمدا مي کند

ماه را در مشک پنهان کرده کاين روي منست
ور کسي گويد که اين ماهست حاشا مي کند

کس نداند که چه ديدم من از آن گردش چشم
مگر آن صعوه که در صيدگه شاهين بود

سر پيش چشم من به حقيقت عزيز نيست
الا دمي که در سر مهر و وفا رود

هر شکايت که مرا از تو بود در دل تنگ
چون کنم ياد وصالت همه از ياد رود

از طرب عارف و عاصي همه در رقص آيند
هر کجا ذکري از آن حسن خداداد رود

او به صحرا مي رود وز رشک خاک راه او
در دو چشم ما ز اشک شور دريا مي رود

بس که هر عضوش به است از عضو ديگر چشم من
در سراپاي وجودش زير و بالا مي رود

مردم اين شهر شاهد باز و امرد خواره اند
در چنين شهري چرا او مست و تنها مي رود

باده در شيشه همان به که پريوار بماند
ورنه عقلم کند از ريشه گر از شيشه درآيد

مي نشاط آرد و رقص آرد و وجد آرد و شادي
خاصه در باغ که گل خندد و بلبل بسرايد

اي حسن تو چون فتنه چشم تو جهانگير
صد سلسله دل در خم زلف تو به زنجير

و ز آتش شوقي که بود در ني کلکم
نبود عجب از نامه که سوزد گه تحرير

گر نه يوسف از چه در مصر جمال آمد عزيز
ورنه داود از چه دارد زلفکان درع پوش