ديوان قاآني

مر آنهم بي سپه آمد به ملک فارس در وقتي
که بودند اندر آن کشور گروهي خائن و خاني

به بخت شاه و عون خواجه اندر پارس حکم او
روان شد بي سپه چون در مداين حکم سلماني

بجز ديگ سخاي او که سال و ماه مي جوشد
خم مي هم ز جوش افتاد در دکان نصراني

شکم بر خاک مي مالد چو مار گرزه در چنبر
به وقت باد مي نالد چو رعد ابر آباني

ميان خطه شيراز و آن رود روان در ره
بود کوهي به غايت سخت چون اشعار قاآني

چنان ژرفست کز قعرش ببيني گاو و ماهي را
اگر با دوربين لختي نظر در وي بگرداني

چه افريدون و چه ايرج چه مينوچهر و چه نوذر
چه زاب دو ذراع آن شهره در فرخنده فرماني

تو گويي رب سهل گفت و از دل گفت کآن دعوت
همان دم مستجاب افتاد در درگاه سبحاني

تو گفتي کوه آبستن بود کز هر کرا در وي
جنين سان رفته نقابي و نقش کرده زهداني

ميان کوه را بشکافت همچون دره يي از هم
دهان بگشاد گفتي کوه شه را در ثنا خواني

وزين سو دره را سدي گران بربست همچون که
که گويي سد اسکندر بود در سخت بنياني

الف سان از ميان جان کمر بربست و در يکدم
مهان شهر را کرد از نعيم شاه مهماني

به هر راغش بود باغي به هر باغش دو صد گلبن
به هر گل بلبلي همچون نکيسا در خوش الحاني

چنان برداشت کيش کفر را تيغ تو از عالم
که در چشم بتان جا کرده آيين مسلماني

سزد گر روح در جسم عدويت جاودان ماند
که ننگ آمد اجل را زان مخنث روح حيواني

دل سر آورد به گوشم که به جان و دل شاه
که مرا در بر اين ترک خجل ننمايي

ز عشق صورت ليلي چه باعث گشت مجنون را
که در کوه و بيابان سر نهاد آخر به رسوايي

حبيب از جان شها چون در وصفت بر زبان راند
سزد کز لفظ وي طوطي بياموزد شکرخايي

يا مي مده مرا ز سبو يا اگر دهي
راهي ز خم مي بگشا در سبو مرا

ساقي کنون که قدر من و مي شناختي
حوضي ز مي بساز و در او کن فرو مرا

در عمر يک نماز شهادت مرا بس است
آن دم که چون علي بود از خون وضو مرا

دارم چو ماه يکشبه آغوش از آن تهي
تا در بغل کشم چو تو ماهي دو هفته را

به اميدي که شبي سرزده مهمان من آيي
چشم در راه و سخن بر لب و جان بر کف دستست

گفتم از دست تو روزي بنهم سر به بيابان
دست در زلف زد و گفت کيت پاي ببستست

از سر زلف بتانش نتوان کردن فرق
در تن تيره اش از بس که شکنج و شکنست