ديوان قاآني

مهره بخت در کفت داو به روي داوکش
تا ببري به دست خون داو فلک به ششدري

هر دو گر سحر از چه دست موسويشان در بغل
هر دو گر معجز چرا بر مه کنند افسونگري

عودي بر آتش و دود در ديده از تو برفت
چون دود رفته به چشم خون گريم از تو همي

گه گه به عارض خويش گر يار کم کندت
غم نيست چون تو شبي در نوبهار کمي

چشم و ابرو خال و گيسو قامت و رو زلف و لب
در کمين خلق دزدي جابجا دارد همي

چون ولا خواهد بلا خواهد از آنرو روز و شب
خاطر از بالاي خوبان در بلا دارد همي

نه کي قربان کنم خويشت همان قربان کنم ميشت
ازين معني که در پيشت کم از ميشم به ناداني

شبي پرسيدم از دلبر چه فن در عاشقي خوشتر
فشاند آن زلف چون عنبر به رخ يعني پريشاني

شوم زين پس مگر چاه زنخداني به دست آرم
که در وي چون علي گويم بسي اسرار پنهاني

اساس قورخانه او بود چندان که در دنيا
شد آمد وهم را مشکل شدست از تنگ ميداني

با ما به ازين باش از آنرو که در آفاق
آن چيز که هست از همه بهتر تو هماني

جز عکس رخ خوب تو در آينه و آب
حسن تو ندارد به جهان ثالث و ثاني

لغت در معرفت لغوست گو رو هر چه خواهي گو
چو مقصود سخن داني چه عبراني چه سرياني

اگر در مجلس خواجه به صدق و درد بنشيني
لهيب هفت دوزخ را به آهي سرد بنشاني

غمي کاو جاودان ماند به از عيشي که طيش آرد
که عاشق را در آن يک غم دوصد وجدست وجداني

تنم چون حلقه در شد دو تو از غم به نوميدي
که وقتي خواجه از رحمت نمايد حلقه جنباني

به امر او برآمد ناقه از خارا و رمزست اين
که در خيل وي از صالح نيايد جز شترباني

به پاسخ گفتش اي مهتر مرا بگذار و خود بگذر
که گر من بادم از جنبش تو برقي در سبکراني

مرا جا سدره است اما تو گر صدره چمي برتر
هنوزت رخش همت در تکست از گرم جولاني

چون دستوري ز يزدان جست و در آن دست شد خيره
بگفت اي پنجه شهباز دست آموز يزداني

نه خود را برد همره بلکه بيخود رفت و باز آمد
که در مقصوره وحدت نگنجد اول و ثاني

نه تنها آدمي را دستش از بخشش کند دعوت
که تيغش ديو و دد را هم کند در رزم مهماني

ز خون خصم در هيجا چو گردد لعل پيکانش
بخرد جوهري او را به جاي لعل پيکاني

سر گيسو گرفته حور در کف بو که بنمايد
به جاي شهپر طاووس از خوانش مگس راني

بلي چون حاجي آقاسي اميني در ميان بايد
که تا شه را رساند از تو توقيعات پنهاني