ديوان قاآني

در زمستاني که از گل مي نرويد هيچ گل
گل ز گل روييد تا او بر زمين شد چهره ساي

هر گه از اثبات الا نفي لا را نشکند
گنج الا کي رسد چون در طلسم لاستي

چون که محدودي به وهمت هر چه آيد حد تست
حد و تحديد و محدد در تو خوش زيباستي

گر بود واجب چرا در عالم امکان بود
ور بود ممکن چرا بي مثل و بي همتاستي

در صف هيجا چو گردد يک جهت از بهر رزم
از محدد شش جهت از صولتش برخاستي

گهي در بر کف موسي ترا گه طلعت يوسف
ز نيل سوده پيچان موج زن درياي نيلستي

به خلد و سلسبيلش راه نبود مرد عاصي را
تو عاصي از چه ره در پاس خلد و سلسبيلستي

تو را در سايه طاووس بهشت اي سايه طوبي
غلط گفتم که طوبي را به سر ظل ظليلستي

به هر کس وعده فردوس اعلي از تو در طاعت
مگر خاک ره شاهنشه دين را وکيلستي

به چشم حق نگر گر ژرف بيند مرد دانشور
تو در هر قطره يي پنهان چو بحر بيکرانستي

به معني هست پاينده به صورت هست زاينده
به وجهي از مکان بيرون به وجهي در مکانستي

گر نسيم خلق او يک ره وزيدي در جهان
سال و ماه و هفته گيتي را گلستان داشتي

حزم او گر خواستي از روز حکمت پيل را
در دهان پشه يي تا حشر پنهان داشتي

حاش لله اگر کسي وي را ستودي در سخا
گر سخايي چون سخاي معن و قاآن داشتي

در صدف هر قطره اش مي گشت صد عمان گهر
نسبتي با جود او گر ابر نيسان داشتي

گويمش خود کافرم گر هيچ مؤمن بيش ازين
جايگه در ملک شيراز از دل و جان داشتي

مي نبد در پارس رادي تا ورا بخشد مراد
ورنه کي بيچاره عزم يزد و کرمان داشتي

شير گردون را درافکندي به گردن پالهنگ
چون تو در دل هر که مهر شير يزدان داشتي

اذا کان الغرب آيد به يادم هر زمان کايد
دلم را در طريق عشق زاغ زلف تو هادي

ز چين گيسوي مشکين فکندي رخنه ام در دين
جزاک الله خيرا کز زره کار سنان کردي

پري بگريزد از آهن تو اي ماه پري چهره
چرا يکپاره آهن را نهان در پرنيان کردي

سرينت از کمر پيدا ميانت در کمر پنهان
به نقدت کوه سيمي هست اگر مويي زيان کردي

نه اين زلفت همان زنگي کش از رومست دلتنگي
چه شد کآوردي و در مرز رومش مرزبان کردي

الا اي زلف خم در خم چرايي اينچنين درهم
چه شد کامروز با ما هم ز نخوت سر گران کردي

نه هرگز حاش لله ضيمران اين طيب و اين طيبت
سيه زلفا يقين جا در بهشت جاودان کردي