ديوان قاآني

ماه من در جمع تا چون شمع چهر افروخته
يک جهان پروانه را از سوز غيرت سوخته

در دل من سوز عشق و برزخ من داغ مهر
او چو شمع و لاله دارد رخ چرا افروخته

عالمي در دولت او سيم و زر اندوختند
غير قاآني که گنج و شکر و صبر اندوخته

پيمانه کأس من معين غلمان عذران حور عين
در بزم چون خلد برين طرح ثما را ريخته

چنگست زالي پشت خم در پي عقابي متهم
هر دم ز بانگ زير و بم بنياد غوغا ريخته

در قعر دريا شد صدف بر خجلت خود معترف
باشد لآلي ز ابر کف شرقا و غربا ريخته

در عهدش اصنام ستم افتاد بر خاک عدم
چونانکه از طاق حرم شد لات و عزي ريخته

اي حرز جانها نام تو دور طرب ايام تو
دست فلک در جام تو شهد مصفا ريخته

ماري بود خوش خال و خط بر وي ز هر رنگي نقط
در کام خصم بي غلط زهر آشکارا ريخته

روزي که از گرد سپه جلباب بندد مهر مه
گردد ز هر سو خاک ره در چشم بينا ريخته

پولاد سنجان در وغا بر باره پولاد خا
هر يک ز هندي اژدها چون پيل بالا ريخته

هر کس پي اخذ بقا کالا فشاند در وغا
از ابلهي خصم دغا جان جاي کالا ريخته

عيدست و جام زرنشان از مي گران بار آمده
هر زاهدي دامن کشان در دير خمار آمده

زاهد که کرد انکار مي حيرت بدش از کار مي
از هر چه جز گفتار مي اينک در انکار آمده

بريد به کف بربط نگر خون بط اندر بط نگر
مي تا به هفتم خط نگر در جام شهوار آمده

يعني شجاع السلطنه آنکو ز قلب و ميمنه
همرزم صد تن يک تنه در دشت پيکار آمده

از لطف و قهرش اين زمان شد آشکارا در جهان
زان مرکز آب روان زين مرکز نار آمده

آرش فکار از تير او گرشاسب از شمشير او
در حيطه تسخير او هفت و شش و چار آمده

تا برزند از کوه سر خورشيد خاور هر سحر
در شرق و غرب و بحر و بر نورش نمودار آمده

رسيد آنکو بميرد ز آب تيغش هر که در عالم
خلاف آنکه هم از آب باشد کل شئي حي

چنان جو شد ز بيم ناچخش خون در تن اعدا
که اندر خم قيرآگين به خوان ميگساران مي

الا تا کس نيابد آيت تکميل در ناقص
الا تا کس نجويد پرتو خورشيد را از في

سرو سيمين مرا از چوب خونين گشت پاي
سرو گو با پاي چوبين در چمن زين پس مياي

ماه من شد در محاق و سرو من از پا نشست
سرو را گو برمخيز و ماه را گو برمياي

سرو را زين غصه گو در باغ خون دل گري
ماه را زين قصه گو از چرخ سوي گل گراي