ديوان قاآني

چونکه در او کنم فرو ناله آخ آخ او
ساز شود ز چارسو چون بم و زير ارغنون

پند مرا به جان شنو دل بنه بر نهال نو
تن به بلا شود گرو در سر عشق يار دون

گفتم سحر که بي مي و معشوق و چنگ و ني
تنها نشست نتوان در فصلي اينچنين

دو چشم زير دو ابرو و دو خال زير دو چشم
گمان بري که همي در نگارخانه چين

شده دو جزع يماني دو لعل و از هر يک
چکيده ز اشک روان خوشه خوشه در ثمين

از آن زمان که مکان و مکين شدند ايجاد
نديد هيچ مکان چون تو در زمانه مکين

من در بسيج راه که آمد نگار من
سر تا قدم چو شير دژا گه ز کبر و کين

زان مي که گر ذباب خورد قطره يي از آن
در طاس چرخ ولوله اندازد از طنين

در طينتم هنوز حکيمان به حيرتند
کز جان و دل سرشته بود يا ز ماء و طين

من ز پس اداي فرض اندر خانه خدا
بر نهجي که واردست از در شرع و ره دين

من دل در برم کنون زين غم گشته بحر خون
تا که ببوسدش غبب يا که بمالدش سرين

طيره هنوز من در آن اول شب که ناگهم
گشت ز خم کوچه يي طالع صبح دومين

نازک چون خيال من نقش ميانش در کمر
زير کمرش کوه سان شکل سرين ز بس سمين

بس که مهيب و جان شکر چشمش درگه نگه
گفتي در دو چشم او شير ژيان بود مکين

عيدست و آن ابرو کمان دلدادگان را در کمين
هم پيش تيغش دل نشان هم پيش تيرش دلنشين

مي زاهدي فرخنده خو روشن رواني سرخ رو
چون چله داران در سبو تسبيح خوان يک اربعين

مينا چو طفلي ساده رو کش گريه گيرد در گلو
هرگه که قلاشان کودستي کشندش بر سرين

گر چشم خشمش بر نعيم ور روي لطفش بر جحيم
آن اخگرش در يتيم اين سلسبيلش پارگين

کند آوران و ترک جان شصتش چو يازد در قران
گردان و بدرود جهان دستش چو با بيلک قرين

هي خنده زد چو کبک خرامان به کوهسار
هي نعره زد چو شير دژ آگاه در عرين

مينا و جام را به در آوردم از بغل
هي هي چه باده داروي يک خانمان حزين

بالله که تير بارد اگر بر سرم ز چرخ
بالله که تيغ رويد اگر در رهم ز طين

حنانه وار شد تنم از ناله همچو نال
وز دوري دو تن من و حنانه در حنين

در شب تاريک چون مه خانه را روشن کند
کس نمي پرسد تو آخر قرص ماهي يا سرين

در شب مهتاب از شلوار چون افتد برون
يک بغل برف از هوا باريده گفتي بر زمين