ديوان قاآني

تا به فردوس رخ آن خال فسون ساز ترا
در خم زلف نديدم به همين چشم عيان

به که ما اين دو گهر را ز دل ايثار کنيم
به مه برج کرامت در درج امکان

آب حيوان چه کني در کش از آن باده که هست
زور تن نور بصر قوت تن قوت روان

نه مار و نه شيطان و نه طاووسي ليکن
در خلدي چو مار و چو طاووس و چو شيطان

اي ري هيچ مدان هيچ نياري به خيال
ياد آن سال که شاه همه دان در همدان

چه پدر بوم و بر فاقه ز جودش آباد
چه پسر بام و در کينه ز دادش ويران

نام حزمش بر زبان آرم فلک ماند ز سير
ذکر عزمش در ميان آرم زمين گردد روان

تا نباشد در سري جز شوق سلطان زمن
تا نه دستي جز که بر دامان داراي زمان

خاصه از روز ازل زان رو زبان را نطق داد
کاو نيايد در سخن الا به مدح قهرمان

ني تو را در صد قران گيتي نمايد يک قرين
ني تو را با صد قرين گردون رساند يک قران

در نظام مملکت چون تالي تيغ تو شد
همچو تيغش زان سبب جا داده يي اندر بنان

هم برکه يي افکند بن کش وصف نايد در سخن
تا هست گيهان کهن مانا کزو ماند نشان

تنها نه اين فرخ نسب گشت اين مباني را سبب
اي بس بناکش جد و اب گشتند باني در جهان

از جدش ار جويي اثر کامد به عقبي پي سپر
وز فضل دادش دادگر جا در بهشت جاودان

شهزاده اعظم حسين آن اصفهان را نور عين
اعدا ازو در شور و شين احباب ازو با قدر و شان

مر آن کاموس پهلو را بدرد روز کين پهلو
مر اين يک پور دستان را ببندد در وغا دستان

اگر ببري بدم گشتم ز عونش ببر اژدرکش
اگر ابري بدم گشتم ز فيضش ابر در باران

مادرين صحبت که ناگه از در آمد ماه من
با لبي همرنگ خون و با تني همسنگ جان

در سراي من ز قدش رست گفتي نارون
وز دو چشم من ز لعلش ريخت گفتي ناردان

گشت در موي ميانش عقل من باريک بين
عقل و من مانند مويي هر دو رفتيم از ميان

خواست يزدان کت کند در صورت و معني بلند
زان به قد سرو رواني وز شرف روح روان

مهر او شد از شرف مهر عروس بخت تو
وه چه مهري وه چه مهري مهرها در وي نهان

عشق او را هفت وادي بود و من در هر يکش
زحمتي ديدم که ديد اسفنديار از هفتخان

آتشين رويش چو ديدم جستم از جا چون سپند
وز سپندش عقل را آتش زدم در دودمان

ور کسي نامت کند بر در هم و دينار نقش
درهم و دينار راکس مي نگيرد رايگان