ديوان قاآني

خسروا اکنون که ديدي اين عنايت از خداي
در همه حالت به هر کاري بدو کن اعتصام

سرينشان متمايل شود چو از چپ و راست
ز شوق رعشه به تن آب در دهان بينم

باري چو از تو جز به تو نتوان گريختن
خود چاره نيست جز که در التجا زنيم

در عهد چون تويي نه عجب باشد ار ز قدر
بر بام هفت گنبد گردون لوا زنيم

يا دولتي که باز رهيم از فنا و فقر
يا همتي که بر در فقر و فنا زنيم

در هر محل که چهره ما بشکفد چو گل
خار ستم به ديده خوف و رجا زنيم

دل بد مکن ز طينت قلاش ما که ما
در عين عصمتيم چو لاف از زنا زنيم

ترک من کوه از چه آويزي به مو کاينم سرين
آنچنان کوهي که در ايران نگنجد از سمن

زانکه چون جان از تو او خواهد ز فرط مکرمت
ننگ داري در جواب او ز گفت لا و لن

تا به کي قاآنيا زين عجز کردن شرم دار
عجز در نزد کريمان نيک دورست از فطن

عجز چون تو کهتري در نزد چون او مهتري
راستي گويم دليل ضنت است و سؤ ظن

ما و منست هيچ در ما و من مپيچ
شو ساز کن بسيج زانسوي ما و من

اي به مشکين موي تو مسکين دلم کرده وطن
چون غم آن موي مشکين در دل مسکين من

اين چه مشکين زلف دلبند رسا باشد کز او
يک جهان دل را اسير آورده يي در يک رسن

ز آتش دل سوزم و سازم چو شمعت در حضور
خواهيم گردن فراز و خواهيم گردن بزن

باش تا بيني که خسرو دوش و آغوش مرا
پر در و گوهر نمايد از سخا و از سخن

گرنه بهر بذل تو چه سيم چه خاک سياه
ورنه بهر جود تو چه ريگ چه در عدن

از پي مدح تو باشد ورنه خاصيت چه بود
منطق شيرين وديعت در دهان مرد و زن

بارک الله زان بتي کز عکس موي و روي او
بوم و پر سنبسلت و بام و در پر ياسمن

ني خطا گفتم ازان مي لغزدش پا در خرام
کاو بود مانند ما پا بست زلف خويشتن

راه بي حاصل مپوي و يار بي پروا مجوي
تخم در خارا ميفشان خشت بر دريا مزن

گر دلي در کار داري رو به سيم و زر بخر
ور نداري سيم و زر بستان ز مير مؤتمن

وين زمان اين ژرف دريا يعني اين طبع روان
نغز درجي برفکند از قعر پر در عدن

دل منست که از خار خار عشق بتان
چو مرغ در قفس افتاده مي طپد به بدن

دل منست که نشناسمش ز زلف بتان
ز بسکه در رخ او هست پيچ و تاب و شکن