ديوان قاآني

در حلقه زلفين تو تا چشم کند کار
بندست و شکنج و گره و دايره و خم

با ياد سر زلف تو شب تا به سحرگاه
در بستر و بالين چمدم افعي و ارقم

در زلف سياهت همه کس ناظر و من نيز
بر ساق سپيدت همه کس مايل و من هم

پشه يي را باد اگر در عهد او سيلي زند
خشم او تا روز حشر از باد گيرد انتقام

تا نظام ملک و دين را گشت کلک او کفيل
تيرها در کيش ماند و تيغها اندر نيام

صاحبا صدرا حديثي طرفه دارم گوش کن
زار و پژمان زال زر را دوش ديدم در منام

فقر را ز افراط جودت بر گلو گيرد فواق
خلق را از بوي خلقت در مشام افتد ز کام

از دم به چشم شير فلک در فکن غبار
از سم به جسم گاو زمين برشکن عظام

الغرض شادان رسيد آن ماه و جان از خرمي
چون قدح خواري که نوشد باده در عيد صيام

گفتم آري چون ندانم من که در هر روز و شب
فکر شه بر جاي فکرت بر ضميرم مستدام

فضاي تيره اش از بسکه پر نشيب و فراز
محال بود در آن بي عصا نهادن گام

به دستش اندر طاسي به شکل کون و در او
چو قطره هاي مني برف مي چکيد از بام

خزينه شد ز تنش زنده رود آب زلال
ز لاي و گل نه نشان ماند در خزينه نه نام

دو تن ميان دو کسوت ولي ز غايت لطف
نه آشکار و نه پنهان چو روح در اجسام

دو جسم گشت ز يک جنس و هر دو گشت يکي
چو آن دو حرف که در يکدگر کنند ادغام

دگر امام ششم جعفر آنکه بست و گشود
به صدق و زهد در کفر و باره اسلام

سخن دراز چه رانم چو خور نشست به کوه
چو زردشيري غژمان که در شود به کنام

اگر نه نوک سنان تو خون و مغز عدوست
چو مغز و خون رودش از چه در عروق و عظام

از آن شراب که چون شير خورد سرخ شود
ز عکس او همه نيهاي زرد در آجام

ز جاي جستم و آوردمش از آن باده
که عکس او در و ديوار را کند گلفام

شراب خوردن و بيخود شدن از آن خوشتر
که آب نوشي و در راه دين گذاري دام

چون نيزه تو رويد از آجام همي ني
تب دارد ازين روي به تن شير در آجام

مست از آن کشورگشا کلکم که از آزرم آن
تير ميران شد به کيش و تيغ ترکان در نيام

پيش ازين گر باده مي خوردم نهان در زير سقف
بعد ازين مردانه نوشم جام بر بالاي بام

قدرت حق خواست در جيشي فزون از انس و جن
باد سر ديوي کشد خنگ سليمان را لجام