ديوان قاآني

گمان نموده پس از چند روز دلبر من
که مر مرا به ورع در زمانه نيست همال

به بر کشيدم و چندان لبش ببوسيدم
که خيره در رخ من ديد و گفت کيف الحال

زمانه گر زبر پشت او سوار شود
به يک نفس گذرد هرچه در جهان مه و سال

به سنگ خاره چو در کوه سم فرو کوبد
گمان بري به دهل چوب مي زند طبال

روان ز طاعت يزدان دل از اطاعت شاه
دفاين از در و گوهر خزاين از زر و مال

در ششم روز جمادي نخست اول سال
ماه من آمد و آن سال نکو گشت به فال

کف دستم را با سي و دو دندان بمزيد
يعني امسالت کف پر شود از در و لآل

به دعا ختم کنم درج ثنا را که مراست
در ثنا گفتن آن ذات نهان تنگ مجال

ترا بطي مسافت چو وهم حاجت نيست
که هر کجا که کني عزم در رسي في الحال

به حسن و راي فرود آرد اختر از گردون
به حفظ و حزم نگهدارد آب در غربال

داند خداي من که به جان در نشانمش
هرچ آن به چيزي از تو توان کردنش مثال

نه از فراز و فرودم بجز نفير و زفير
نه در تلال و وهادم بجز کلال و ملال

مدح هرچيزي که گويي در حقيقت مدح اوست
زانکه بر هر جزو باشد نفس کل را اشتمال

گفت بنشين خشم بنشان گوش ده خاموش باش
تا در اين معني ترا سازم به استدلال لال

شال را بگذار حال من بدست آور که هست
در دلم صد گونه غم زين کهنه دير ديرسال

عمر من گر در جهان بودي به قدر وام من
هيچکس را بر فناي من نرفتي احتمال

خلعت شاه و تو و اجرا و انعام و تيول
گرچه تعيين رفت بختم قاصر آمد در سؤال

زان مي خوري؟ آري کجا؟ در بوستان بي دوستان
نه دوست دارم دوست کو بسيار نه بسيار کم

لا گفته آري در نهان وقت تشهد بيکران
لم گويد آري آن زمان کز منشيي خواهد قلم

با سيم دستت در جهان خصمي نماند جاودان
کز روي خط بيند عيان از نقش او نقش ستم

نبود عجب گر در جهان خصمت بماند جاودان
کز بيم تيغت بيگمان ندهد به خود راهش عدم

از بيم گرز صد منت وز بيلک مرد افکنت
خون در عروق دشمنت افسرده چون شاخ بقم

بادا بقاي دولتت تا شام روز واپسين
آن دم که گردون را خدا چون نامه در پيچد به هم

در بود که از باره خروش دف اوباش
زي زهره و مه بود گه از زير و گه از بم

گر بر دم کژدم نگرد مهر تو ناگه
ور بر دم افعي گذرد مهر تو در دم