ديوان قاآني

به سر دست آورد هرگه نظر بر روي محتاجش
بپا چشم افکند هر گه گذر در کوي مسکينش

به عالم گر درون از عالم افزون ني عجب ايرا
که نون يک حرف در صورت ولي معنيست خمسينش

به نطع رزم هر بيدق که از مکمن برون راند
برد در ملکت بدخواه و بخشد فر فرزينش

چو در کين طلعت افزود دنيايش گوي خرادش
چو بر زين قامت افرازد ستايش جوي بر زينش

ز شوق جان فشاني در صف هيجا دهد بوسه
به خنجر حنحر سنجر به زوبين ناي زوبينش

يکي در چند شعر ايطا نه ايطايي چنان روشن
که باشد بيمي از غماز و باکي از سخن چينش

گهي بر لب ز بوالقاسم ثنا و بررخ آزرمش
گهي بردم ز حشمت شه دعا و در دل آمينش

به من چون ديو در ريمن ولي من از شرش ايمن
بلي چون مهر نوراني کرا ياراي تبطينش

مرا ز هر چه در آفاق مستغني است
ولي به عشق تو چون تشنه ام به آب ولوع

زمين و هر که بر او خادمند و او مخدوم
جهان و هر چه در او تابعند و او متبوع

ز بس رفيعي و محکم ز بس منيعي و معظم
به راستي که خموشيست در ثناي تو اوفق

مر مرا ديد به هر حال مهياي سفر
موزه در پا و عصا برکف و پاتابه به ساق

بهر آنست که تا لاله به کف دارد جام
با گلي نوشي در پاي گل سرخ اياق

قي کند رمح تو هر خون که خورد در صف کين
چون مريضي که ز سودا بودش رنج مراق

اين طرفه که نالان دل من در تو شب و روز
چون زير و بم چنگ کشد هر نفس آهنگ

هجر تو ز من هجرت دانش بود از مغز
هم در مني آنگه که به وصلت کنم آهنگ

تا پيل و رخ و اسب و شه و بيدق و فرزين
دارند کشاکش همه در عرصه شترنگ

ز بسکه در که و شخ سنگ را کند پرتاب
گمان بري که سم رخش تست قلماسنگ

مگر نه دي شد و آمد بهار و در کهسار
ز بسکه لاله چرد لعل رويد از سم رنگ

سرو را جامه کني در بر کاينست قدم
بس کن اي دزدک عيار از اين حيلت و رنگ

ترکا تو هم از چهره خود مجمري افروز
در زلف بر او عود نه از خال قرنفل

بگرفته به کف چرخ عصا از خط محور
تا بو که شود در صف بار تو يساول

گه مغز که بدري بي جهد گاز و چنگ
گه در هوا بپري بي سعي پر و بال

رو کن به حضرتي که ندانسته جود او
در از صدف گهر ز خزف گوهر از سفال

به آب باده غبار دل از پياله بشوي
که هست در دلت اندک ز روزه گرد ملال