ديوان قاآني

کيد خصم خانگي را هر چه خسرو در سه سال
خواست کردن فاش عفو شاه مدغم کرد باز

شاخ عمرش را که مي باليد در بستان ملک
آخر از باد نهيب پادشه خم کرد باز

عالمي را کرد مات درد در شطرنج و نرد
زان دغلها کان حريف بد دمادم کرد باز

باغ ملک از صولت وي چون بدي آشفته بود
فر شه زانرو درش پيچيده در هم کرد باز

يعني ز رخ آينه وش زلف زره سان
يک سو بنه و مشعله بر بام و در انداز

در آن مصاف که گردد سپهر دشت غزا
که شد محول ذات تو گير و دار امروز

ز چاه دلو برون شد دو اسبه يوسف مهر
به رغم اخوان در مصر چرخ گشت عزيز

زمين و چرخ شايستيش بودن بنده درگه
گر آن نه در شکم حرصش گر اين نه بر کتف قوزش

کشاني اشکبوست را اجل در بر کشان آرد
که تا رستم صفت سازي قبا از تير خفتانش

ترا تازي نسب اسبي بود آذر گشسب آسا
که چون در دشت هيجا باد وش آري به جولانش

فلک دوش از عروس خور تهي چون گشت دامانش
چو عمان چهره شد پر در ز سيمين اشک غلطانش

که ناگه حلقه بر در کوفت شيرين شوخ ديرينم
که تن يک توده نسرينست و لب يک حقه مرجانش

يکي ميناي مي بنهادش در پيش ريحاني
ميي زان سان که رنگ لاله بود و بوي ريحانش

مگو کز خاک ويرانست و نتوان دل درو بستن
نه آخر گنج نبود گنج جز در کنج ويرانش

قضا تا شخص او آمد به گيتي غم خورد آري
خورد غم ميزبان چون نيست خوان در خورد مهمانش

سلامت بين و استغنا که ارني گو نشد هرگز
که عذر لن تراني در رسد چون پور عمرانش

ز آه سرد بدخواه تو مانا عاريت دارد
هر آن سرما که گيتي هست در فصل زمستانش

اگر از گنج هستي ياوه گردد گوهر ذاتت
دو عالم وانچه در ملک دو عالم نيست تاوانش

خليلت را بود يک روز در گيتي بقا اما
چنان روزي که باشد روز خمسين الف يک آنش

مرا ماهيست در مشکوکه مشکين زلف پرچينش
به هر تارست صد تبت به هر چينست صد چينش

وگر در مقسم تقدير الفي بهره دانا را
کشد في الحال از تلبيس بر سر خط ترقينش

مر آن دراعه سندس که بيضا دوخت در جوزا
به اکسون وش سحاب ايدر جهان را عزم تردينش

مر آن باراني قاقم که خود آراست در سرطان
به قندزگون غمام اينک فلک را راي تبطينش

زره سازد ز آب برکه باد و مي نپايد بس
که در هر خرگهي روشن بود نيران تفتينش

مکان جود و کان جود ابوالقاسم که در سينه
نهان چون کين اهل کفر مهر آل ياسينش