ديوان قاآني

او در انهار آورد آبي چو زمزم با صفا
من ز اشعار آورم آبي چو کوثر خوشگوار

ز آب نهر او دمد در بوستان ريحان و گل
ز آب شعر من به طبع دوستان حلم و وقار

شعر من چون صيت او ساري بود اندر جهان
حکم او چون شعر من جاري بود در روزگار

حلقهاي زلف او را هر چه بگشودم ز هم
هي دل و جان بود در هر يک قطار اندر قطار

ياد رمحش کرد وقتي در خيال من خطور
رست حالي از بن هرموي من يک بيشه خار

هيچ داني از چه مالد روز کين گوش کمان
زانکه بيند پشت بر دشمن کند در کارزار

ابر شد سنجاب پوش و بر تنش بنشست خوي
دود در چشم هوا پيچيد از آن شد اشکبار

پنبه زاري بود يک مه پيش ازين هامون ز برف
برق نيسان آتشي انگيخت در آن پنبه زار

شعله و دودي که در آن پنبه زار انگيخت برق
لاله شد زان شعله پيدا ابر از آن دود آشکار

غنچه با طبع شکفته زر نهان سازد به جيب
ابر با روي گرفته در همي آرد نثار

زان ميم ده کز فروغش راز موران را بدل
ديد بتوان از دو صد فرسنگ در شبهاي تار

جهد دارد کز طرب بر آسمان پرد ز مهد
گر بخواني مدح او در گوش طفل شيرخوار

هر چه را بيني قرار کارش اندر دست اوست
غير سيم و زر که در دستش نمي گيرد قرار

چون توکلي اين جهان اجزا سپس مداح تو
در حقيقت هر دو گيتي را بود مدحت گزار

عذرم اين کز حرص مدحت در زبان و دل مرا
چون ميان لفظ و معني اندر افتد گير و دار

معني از دل در جهد بي لفظ و خود داني به گوش
معني بي لفظ را بنيان نباشد استوار

در ميان لفظ و معني هست چون اين دار و گير
بنده قاآني ندارم بر مديحت اقتدار

جويبار آرم کنار خوي ازين غيرت که غير
گيرد او را در کنار و او ز من گيرد کنار

من نيم گردون که در کاخش مرا نبود گذر
من نيم گيهان که بر صدرش مرا نبود گذار

ور ازو مويم به کيوان وهم راند کي بليد
دهر را در امر و نهي او نباشد اختيار

ني خطا گفتم خطا او در عطا ابرست ومن
شوره زارم کي شود از ابر خرم شوره زار

تا به غير از اسم نيک و رسم نيکي در جهان
هيچ اسم و هيچ رسمي مي نماند پايدار

آن بار گران را که کشند ار بتر ازو
شک نيست که در وزن بچربد زد و خروار

ور مشورت از من کني و راي تو باشد
در سيم تو الا به تجارت نکنم کار

دو بهر ه مرا باشد و يک بهره ترا زانک
بر سيم بچربد ز در قيمت دينار