ديوان قاآني

هميشه تاکه رسن تاب از پس آيد پيش
که تا رسن را آرد ز حلقه در چنبر

جز خشکي لب وتري ديده خصم او
در بحر و بر نصيب نيابد ز خشک و تر

گفتم تو آفتابي و خوبان شعاع تو
در شرق و غرب از ره وصل تو پي سپر

تو چون گداي کاهل جاهل نشسته يي
بر در خموش و خانه خدا از تو بي خبر

شيئي اللهي بزن که بر آيد ز خانه بانگ
يا اللهي بگو که گشايند بر تو در

الحق خجل شدم که به تحقيق هر چه گفت
حق بود و حرف حق را در دل بود اثر

تا جن و انس و وحش و دد و دام مي کنند
در بر و بحر نعت خداوند دادگر

به غير چشم من و بخت خواجه زير سپهر
جهانيان همه در خواب رفته سر تا سر

در آن جهان ز فراخي به هر چه درنگري
گمان بري که جز او نيست هيچ چيز دگر

از آن شراب که از دل چو در جهد به دماغ
سپيد مغز بتوفد به رنگ سرخ جگر

چو رنگ باده دويد از گلوي او در چهر
ز روي مهر به سيماي من فکند نظر

ز قهر گفت به يک حيلتي که کرد حسود
ترا که گفت که در کاخ خواجه رخت مبر

به کين خصم تو در کان آهن و فولاد
سزد که ساخته بينند تيغ و تير و تبر

مگر ز آتش خشم تو شعله يي ديده
که در دويده ز دهشت به صلب سنگ شرر

هر گه که مرا بيند در کوچه و بازار
چشمک زند از دور به صد طعنه و تسخر

اي سيم چو جان سخت عزيزي تو به هر جاي
جز در کف شمس الامرا مير مظفر

در اين دو سه مه في المثل از جوع بميرم
با مهر اميرم نبود غم به دل اندر

تا بو که ز خاک قدم شاه جهاندار
در چشم کشم سرمه و بر سر نهم افسر

به خانه يي که ز جز وي کسش نبيند روز
مرا عبور تو در تيره شب فزود عبر

ز من سلام رسانش پس از سلام بگو
به حالتي که کند در دلش ز مهر اثر

چه رنج ها که کشد دانه در مشيمه خاک
بدين وسيله که روزي دهد به خلق ثمر

به خيل و راد چو فواره در ترشح آب
غمين و شاد چو ميخواره از غم دلبر

گهي ز بهر طرب جام مل نهم در پيش
گهي ز روي ادب مدح شه کنم از بر

و آن گرزه آتش که زند بر سر عاصي
آن لحطظه که در قبر نکير آيد و منکر

خنجر چه زني بر تن بدخواه که در رزم
هر موي زند بر تنش از خشم تو خنجر