ديوان قاآني

به يک خزينه در آميخت قرصه زر و سيم
ز يک دريچه عيان گشت تابش مه و خور

زين پاسخ آمد در غضب برزد صدا کاي بي ادب
رهزن نيم کاين نيمه شب آرم به هر کويي گذر

باري چو آمد در سرا ديد آنچنان پژمان مرا
گفتا که بي موجب چرا از وصل من جستي حذر

بق زان خورد پيلي شود در جو چکد نيلي شود
وز آن ابابيلي شود خجلت ده طاووس نر

نادان از آن گر نوشدا از تنگ ظرفي جوشدا
تا روز حشر ار کوشدا در گل فروماند چو خر

امشب من از وصلت خوشم فردا ز غم در آتشم
زيرا که فردا مي کشم رخت عزيمت بر سفر

فرخنده شاه راستين کش کان بود در آستين
با قدر او گردون زمين با جود او دريا شمر

بر هر بليدي قهر ران بر هر بلادي قهرمان
بر هر اميني مهربان در هر زميني مشتهر

شاها مرا يک ملتمس باقيست بشنو يک نفس
کافکنده چرخم در قفس چون طاير بي بال و پر

تا لاله رويد از دمن تا ژاله بارد در چمن
تا ناله خيزد از دهن تا هاله گيرد بر قمر

قاآني اين اشعار تو وين پر هنر گفتار تو
رونق دهد بازار تو در نزد شاه دادگر

باري به خلوت من آن غارت دل و دين
چون در رسيد ز راه چون برگزيد مقر

دلي ز جودش نالد به روزگار؟ بلي
به کوه سيم و به دريا در و به کان گوهر

به صدر خواست نشستم ولي بگفت سپهر
نه او نه من بنشستيم هر دو بر در بر

شراب خوردن از آن به که در سراي امير
به غرچه يي دو سه بي پاو سر شوي همسر

نگر دو کفه ميزان که مايلست در آن
گران به سمت نگون و سبک به سوي زبر

مباش غره دلا در جهان به فضل و هنر
که شاخ فضل و هنر فقر و فاقه آرد بر

شبان و زارع و دهقان و نخل بند و اکار
برون شدند ز در همچو روزهاي دگر

بپو بپهنه که اين رزم را تويي شايان
بچم به عرصه که اين عزم را تويي از در

ز خشم در تن مرحب سطبر شد رگ و پي
دلش ز کينه برافروخت همچو نوش آذر

ز حمل جثه آن باره خسته گاو زمين
بر آن مثال که در زير بار لاشه خر

نبي چو ماه نو آغوش برگشود ز مهر
که تا سپهر وفا را چو جان کشد در بر

در آب ديده من عکس قد و روي و لبش
چو عکس سرو و گل و لاله اندر آب شمر

چه درد سر دهمت تا سه هفته روز و شبان
نشسسته بودم در ناي و نوش و لهو و بطر

چو روي دولت او تازه کردم اين مطلع
که گنج مدح و ثنا را بدو گشايم در