ديوان قاآني

نگارا صبح نوروزست و روز بوسه است امروز
که در اسلام اين سنت به هر عيدي شعار آيد

به يادت هست در مستي دو مه زين پيش مي گفتم
که چون نوروز آيد نوبت بوس و کنار آيد

حسين خان مير ملک جم که چون در بزم بنشيند
نصيب اهل گيتي از يمين او يسار آيد

به روز رزم او در گوش اهل مشرق و مغرب
به هر جانب که رو آرند بانگ زينهار آيد

ز شوق آنکه بر مردم کف رادش ببخشايد
زر از کان سيم از معدن در از قعر بحار آيد

من نشسته با نگاري کز لب ميگون او
در دو چشم من همي رشک شراب آمد پديد

بر کفم جام مي ياقوت گون کز عکس آن
در سر انگشتان من رنگ خضاب آمد پديد

داده امشت شاه را يزدان يکي فرخ پسر
ها شگفتي بين که در شب آفتاب آمد پديد

شهريارا تا چنين فرخ پسر دادت خداي
هر چه بد در غيب پنهان بي حجاب آمد پديد

دزدي و يا قرين در صلح يا به کين
باري که يي چه يي بنماي و بر شمر

او داس به کف دارد و من کلک در انگشت
او تخم به گل کارد و من شعر به دفتر

فرداست که در روم به هر بوم ز بيمت
فرياد زن و مرد کند گوش فلک کر

خون شد ز بيم تو جگر خصم از آن شناخت
دانا که هست خون را توليد در جگر

من خنده کنان خيزم و بر روي تو افتم
چون ماه تو در زير و چو مريخ من از بر

از نور تو در پرده اصلاب توان ديد
ايمان ز رخ مؤمن و کفر از دل کافر

رمحش به چه ماند به يکي نخل که ندهد
در وقعه بجز از سر دشمنش همي بر

مسکين نرودش از در جز با دل خرم
زاير نشودش از بر جز با کف پر زر

بحمدالله که از نيروي بخت بي زوال شه
عدوي ملک و ملت را شکست افتاد در لشکر

نهنگي غوطه زن در نيل چون پوشد به تن جوشن
دماوندي به زير ابر چون بر سر نهد مغفر

به خصم از شش جهت راه هزيمت بسته شد آري
چسان بيرون شود آن مهره يي کافتاد در ششدر

باري چه گفت گفت که اين نظم و نثر تو
چون زر و سيم در همه آفاق مشتهر

در راه خدمت تو دو پيکست روز و شب
بر خوان نعمت تو دو قرصست ماه و خور

در راه طاعت تو شب و روز ره نورد
بر خوان نعمت تو تر و خشک ماحضر

آن مي بردش از چپ و اين مي کشد از راست
مسکين دلکم مانده در اين کشمکش اندر

شبيه شمس و قمر بود در شمايل حسن
چو او بمرد تو گفتي بمرد شمس و قمر