ديوان قاآني

آخر مگر نه سنجر بهر هلاک اتسز
شد کينه جو به خوارزم در سال سيصد و اند

از بهر کشور و گنج خود را فکند در رنج
تا گنج و مال آورد بر سرکشان پراکند

وگر برق خلاف او کشد يک شعله در گيتي
چه جاي خار صحرا کاب دريا را بسوزاند

بلاي بد بود حاسد به جان هر که در عالم
دعا کن کاين بلا را ايزد از عالم بگرداند

چو صبح ار صادقم در اين سخن روزم بود روشن
وگر چون گل دو رويم باد غم برگم بريزاند

ازان بخت ترا بيدار دارد سال و مه يزدان
که خلق خويش را در مهد آسايش بخواباند

يک الف تره خشکيست به خوان کرمش
هر تر و خشک که در بحر و بر آميخته اند

به دل و دست ملک بين که در و گوهر را
بسکه بخشيده چسان با مدر آميخته اند

نه آتشست که بالا رود به چرخ اثير
نه صرصرست که در بحر و بر گذار کند

به دهر تا که سرايند انس و جان که رسول
صلاي دين شريعت در انس و جان افکند

در بر او کمترست از پير زالي پور زال
او ز کين گر بهر هيجا جاي بر يکران کند

خود تو داني گر دلي باشد مرا در پيش اوست
اختيار او راست گر آباد و گر ويران کند

گه به کين ناصر خسرو فرو بندد کمر
تامر او را در بدخشان محبس از يمگان کند

چون کند کفران نعمت آنکه در ده سال و اند
مدح بي انعام گويد شکر بي احسان کند

کس تواند صد هزاران نامه آرايد چو من
در مديح خواجه هر يک را دوصد عنوان کند

شير چرخ از مهر و مه قلاده سازد ماه و سال
بو که در نخجيرگه روزي ترا يوزي کند

در ملک حسن شاهي زان شور و شر کني
شک نيست حسن چونين با شور و شر بود

ياقوت را به گونه همي ماند آن دو لب
الا که در ميانش دو رشته گهر بود

بلور ساده است که چونين ز عکس او
روشن سر او بام و در و بوم و بر بود

چندين متاز توسن و دل را مکن خراب
زين فتنه تر سمت که در آخر ضرر بود

در روز رزم و بزم ز شمشير و جام مي
دستش هماره حامله خير و شر بود

هنوز در دل من هست ذوق حالت دوش
که ترک نوش لب من ز راه مست رسيد

مگر در سنبلستان ماه من ژوليده گيسو را
که از سنبل به مغزم بوي جان بي اختيار آيد

نظر از بوستان بندم اگر او چهره بگشايد
کنار از دوستان گيرم گرم او در کنار آيد

چرا بايد کشيدن منت نقاش و صورتگر
تو در هر خانه کآيي خانه پر نقش و نگار آيد