ديوان قاآني

ماهم ز در درآمد و بر من سلام کرد
مشکوي من ز طره خود مشک فام کرد

گردش گردون به گردش کي رسد هر گه که او
در جهان رخش عزيمت را جهان مي آورد

مر قضا را در نظام حل و عقد روزگار
هر چه گويي اينچنين او آنچنان مي آورد

زان جوهر خورشيد فش گر عکسي افتد در حبش
خاک حبش فردوس وش تا حشر غلمان پرورد

زلفش چو ديوي خيره سر وز دزد شب ديوانه تر
کز ريو يک گردون قمر در زير دامان پرورد

زلفش چو طنازي کند بر ارغوان بازي کند
بر مه زره سازي کند در خلد شيطان پرورد

در مشت خواهم غبغبت تا سخت تر بوسم لبت
ترسم ز زلف چون شبت کاو رنگ عصيان پرورد

از دو لبت اي هم نفس يک بوسه دارم ملتمس
بگذار تا خود را مگس در شکرستان پرورد

ويژه چو قاآني کسي کاو را بود حرمت بسي
زيرا که در مجلس بسي مدح جهانبان پرورد

گيتي چو مهدي مهد او نظم جهان از جهد او
وز عدل او در عهد او مهتاب کتان پرورد

از هيبتش خصم دژم زان پيش کايد از عدم
تن را چو ماهي در شکم با درع و خفتان پرورد

تا در کمين خصم دغل با وي نياغازد حيل
از هر سو مويش اجل چشمي نگهبان پرورد

ور بد سگال بد سير خشم وي آرد در نظر
دردم به جانش داد گر هر هفت نيران پرورد

بيواسطه روح الامين اين پرده زد جان آفرين
تا پرده دار ملک و دين در پرده جانان پرورد

کلک تو حل و عقد جهان را کند کفايت
هرگه که تيغ خسرو جا در نيام گيرد

به روز رزم تو هر خون که خورده در زهدان
ز بيم خشم تو از چشم هر جنين خيزد

ز انصافش چنان رسم ستم برخاست از گيتي
که با شير ژيان بنگاه آهو در نيستان شد

مگر مي خواست کردن آشنا در بحر خون تيغش
که همچون مردم آبي ز پا تا فرق عريان شد

چرا پيچيدي از فرمان شاهي سر که فرمانش
روان در نه سپهر و شش جهات و چار ارکان

عدو بندي که خطي رمح او در پهنه هيجا
دم آهنج اژدري بيجان و ماري جانگزا آمد

کشد در ديده خاک راه آهو از شرف ضيغم
به گيتي عدل او تا حاکم و فرمانروا آمد

ز بهر دفع او اکنون بر آن تازي نسب بنشين
که در دشت دغا همپويه با باد صبا آمد

عنان در دست ما بگذار و خود بنشين رکابي زن
يکي بر جوهر ما بين که وقت کارها آمد

به مرد فتنه در آن روز کاو به طالع سعد
طراز تاج شد و زينت سرير آمد

وگرنه در همه آفاق داني آنکه چو من
نه يک سخنور زاد و نه يک دبير آمد