ديوان مسعود سعد سلمان

در هر نفسي ز چرخ پندي دارم
در پاي کسان چو پيل بندي دارم

در عشق دم شير عرين مي سپرم
در جمله نگه کن که چه ديوانه سرم

در آرزوي بوي گل نوروزم
در حسرت آن نگار عالم سوزم

در چندين سنگها در اين که که منم
از بي سنگي گوز به دندان شکنم

در تاريکي ز بس که مي بنشينم
در روز چو شب پرک همي بد بينم

در جمله از آن همه هنرمندان من
تنها ماندم چو غول در زندان من

تا ظن نبري که هيچ بيرون دلي
در خون دلم مشو که در خون دلي

آبي که در او سپهر والاست تويي
جويي که در او هزار درياست تويي

توصيفات مسعود سعد سلمان

هر گه که تو در ناي در دميدي
روي تو برافروزد اي بت کش

اي دو زلفت چو ماه در آخر
وي رخانت چو مشک در اول

چو آفتاب خردي در چشم خلق
ليکن رسيده نور تو در هر مکان

در دهر تا زمانه بپايد به پاي
در ملک تا سپهر بماند بمان

ديوان فيض کاشاني

اي از فروغ طلعتت تابي فتاده در جهان
وي از نهيب هيبتت در ملک جان زلزالها

از تو ميجوئيم در عشقت مدد
اي ز تو در هر غم استمداد ما

گوشها را سمع و چشمانرا بصر
در دل و در جان ما ايمان ما

گه سير کنيم در خط و خال
جوئيم ترا در آن ميان ها

در ما فکنده دانه اي از مهر خويشتن
تا کاينات جمع شود در شباک ما

بالا رويم بس که ز اندازه گذشتيم
در عالم دل در چه شمارست دل ما

در دل از دوست عقده مشکل
در کف اوست حل مشکل ما

هر کجا ميرويم او با ماست
اوست در جان ما و در دل ما

در راه يوسف کفها بريدند
اي در رهش گم زان پردگيها

هر يکي از ديگري در دلبري چالاکتر
هر يکي بر ديگري سبقت گرفته در صفا

(فيض) را در شاعري فکر کهن از ياد رفت
در حقيقت فکرت نوئي بياد آمد مرا

هشدار که ديوان حسابست در اينجا
با ماش خطابست و عتابست در اينجا

رو ديده بدست آر که در ديده خونين
آنجاست خطا آنچه صوابست در اينجا