ديوان قاآني

پستان نه و چون پستان پر شير سفيدست
عمان نه و چون عمان پر در خوشاب است

باز اين تويي که از تو گه رزم در هراس
گودرز و گيو و رستم و گستهم و نوذرست

فکر و ذکر اختياري چيست دام مکر و شيد
کانکه بي مي مستي آرد در پي شور و شرست

شير حق آن اژدها را کشت اندر عهد مهد
لاجرم هر آدمي کاو حيه در شد حيدرست

ميرزا آقاسي آنکو وصف روي و راي او
زانچه آيد در گمان و وصف و دانش برترست

حديث عشق مگر رفت بر زبان کسي
که شور و ولوله در کوي و شهر و بازارست

از در چه گنه ديدي و از زر چه خيانت
کان نزد تو بي قيمت و اين پيش تو خوارست

قرص خورشيد که معروف بود در همه شهر
بسته بر سرو و به جد گويد کان روي من است

آنکه بر لب نگذشته ز سخا لاولنش
در کلام تواش ايدون سخن از لا و لن است

وصف زلفم چو کني ساز جدل ساز کند
گويي از زلف منش در دل کين کهن است

سخت پژمانم و غژمانم ازين قوم جهول
کز در کبر سخنشان همه از ما و من است

اگر اين شعر فتد در خور درگاه وصال
يک جهان نور نثارش به سر از ذوالمنن است

از خيال مهتري هر کهتري بي نام و ننگ
در حدود مرز ايران ساز شور و شر گرفت

سوي کرمان زي حسن شد کرد پيغامي گسيل
با سبک پيکي که در تک پيشي از صرصر گرفت

هر يکي را حلقه زن بر گرد خط زلف سياه
چون سيه ماري که در دم برگ سيسنبر گرفت

عقل پندارد که خورشيدست در تاريک ابر
هر زمان کاو از پي هيجا به سر مغفر گرفت

برشد از دوزخ خروش قد کفافي بر سپهر
بس که در بدر و احد از کافران کيفر گرفت

چون به شکل ماه نو از بدر گرديد آشکار
ماه نو از بدر خود را در شرف برتر گرفت

سمند کلک من آن سو ترک ز عرش چميد
چو در ميان سه انگشت من خرام گرفت

عيد آمد و شد باز در خانه خمار
شاهد به ميان آمد و زاهد ز ميان رفت

در مشرب چشم و لب تو باده حرامست
آن را که کشد جام ز غم خط امان رفت

هر گه نگرم کوه تو چون چشمه که در کوه
بينند که از حسرت آبم ز دهان رفت

شاهي که ز عدلش به چرا بي رم و وحشت
آهو بره در خوابگه شير ژيان رفت

آسمان را هست مهر و مهر شه در دست او
تا ابد از لطف شه کارش بدين دستور باد

اي جهانداري که در کرباس جاهت پاسبان
قيصر و راي و نجاشي و تکين و فور باد