ديوان قاآني

رشک جودش بر دل دريا گره بندد ز موج
پاس عدلش بر تن ماهي زره پوشد در آب

خلقش آن جنت بود کز ياد آن در هر نفس
عطسهاي عنبرين خيزد ز مغز شيخ و شاب

گفت در گوشم که اين مستيست يا ديوانگي
کت به رقص آورده بي خود دادمش حالي جواب

حفظ يزداني سپر شد وان سه تيرانداز را
چون کمان ره در گلو بست از پي رنج و عذاب

از آنکه چشم تو بيمار هست و در خوابست
به جاي او همه زلف تراست پيچش و تاب

از آنکه زلف تو مشکست و بارها ديدم
که هست او را در چين شميم عنبر ناب

ز من نداري باور يکي در آينه بين
که چهره تو به يکجا هم آتشست و هم آب

رسول ديد چو هر نطفه و جنيني را
که تا به حشر در ارحام هست يا اصلاب

ز حرمت تو پس آنگه به حکم مطلق گفت
که تا زنان همه در چهره افکنند نقاب

به روز محشر هر چيز در حساب آيد
به غير همت او کان برون بود ز حساب

ز خون خصم تو آريم لجه يي که در او
قباب نه فلک آمد چو قبهاي حباب

ز کين و مهر تو هر لحظه در خروش آيند
دلم بسوزد بر روزگار آتش و آب

الا به دور جهان تاکه تير و تيغ ترا
همي قضا شمرد در شمار آتش و آب

چشمي به راه نيست به عهدت جز آنکه فتح
در ره ز انتظار تواش چشم بر قفاست

بس گوهر ثمين که ز جود تو بي ثمن
بس در بي بها که ز بذل تو بي بهاست

چرخ را نيست مداري به سر فضل و هنر
ور بدي گفتم و گفتي که در تاب و تب است

اين زمان باز به عرض آرم و جرأت ورزم
زانکه شاهست به مهر ار فلکم در غضب است

چرخ در رقص و زمين سرخوش و گيتي سرمست
راست پرسي طرب اندر طرب اندر طرب است

بس که بر چرخ ز زنبوره جهد آتش و دود
خاک پنداري با چرخ برين در غضب است

زاهد خشک که مي داد جهان را سه طلاق
تر دماغ اينک در حجله بنت العنب است

شاخ مرجانش چو بگرفت مطهر در دست
به دهان برد و گمان کرد که دانه رطب است

طفل نه ساله که ديدست که در پيکر او
مردمي خون و بزرگي رگ و دانش عصب است

طفل نه ساله شنيدي که هنوز از دهنش
بوي شير آيد و زو در بدن شير تب است

در روي زمينم نه به غير از تو مناص است
وز دور زمانم نه به غير از تو مآب است

چون ديده وامق همه شب اشک فشانست
چون طره عذرا همه دم در خم و تاب است