ديوان قاآني

خوفي که از ديار تو باشد به از امان
فقري که در جوار تو باشد به از غنا

کرمان و زيره بصره و خرما بدخش و لعل
عمان و در حديقه و گل جنت و گيا

به دل گلشن به تن زندان گهي گريان گهي خندان
چو در بزم طرب رندان ز شور نشوه صهبا

تو گويي اهل يک کشور برهنه پا برهنه سر
چمان در خشکسال اندر به هامون بهر استسقا

توجسم شرع را جاني تو در عقل را کاني
تو گنج کان يزداني تو داني سر ما اوحي

اگر لطف تو اي داور نگردد خلق را رهبر
ز آه خلق در محشر قيامتها شود بر پا

الا تا در مه نيسان دمد از گل گل و ريحان
برويد سنبل از بستان برآيد لاله از خارا

روي و لبم هر دو نيک در خور بوسند
اين من و اينک تو يا ببوس لبم يا

مرثيه دانش نه شعر آنکه چو خوانند
پيچ و خم افتد ز رنج و غصه در امعا

گر تير زني بر دل ما زن نه بر آهو
ور دام نهي در ره ماه نه نه به صحرا

ما در تو گريزيم و گريزد ز تو آهو
او صيد توغافل شده ما صيد تو عمدا

گفتي که دزد مخزن شاه است از آن قبل
کش بود آستين همه پر در و گوهرا

در زورقي که دم زني از حزم و عزم او
او کار بادبان کند اين کار لنگرا

عيد شد ساقي بيا در گردش آور جام را
پشت پا زن دور چرخ و گردش ايام را

جاودان ماني و خواني هر صباح روز عيد
عيد شد ساقي بيا در گردش آور جام را

مانم چرا به فارس که نبود در آن ديار
ني آب و خاک ني شتر و گاو و خر مرا

جايي روم که پرتو خورشيد و مه در آن
بر فرق مي نتابد شام و سحر مرا

گر بند بند پيکرم از هم جدا کنند
اندوه او نمي رود از دل به در مرا

کدام ابر شنيدي که فيض يک دمه اش
دهد به در و گهر غوطه ملک امکان را

دو سال و پنج مه ايدون رود که بنده به فارس
شنوده در عوض مدح قدح نادان را

در دولت تو بايد من بنده را که هرشب
از مي نشاط بخشم اين خاطر حزين را

بر فرق او فشانم که زر شش سري را
در مشت اين گذارم که گوهر ثمين را

خصم تو را ز آتش و آب سنان تو
در آب چشم و آتش دل باد مسکنا

ز سعي صدر نامور مهين امير دادگر
کزو گشوده باب و در ز حصن و از حصارها

در ستم شکسته يي ره نفاق بسته يي
به آب عدل شسته يي ز چهر دين غبارها