ديوان فروغي بسطامي

کي توان نام تو را برد فروغي در عشق
کز سر کوي بتان زنده به ننگ آمده اي

تا جوان گردي فروغي در جهان پيرانه سر
تازه کن عهد کهن با مه جبين تازه اي

صورتت يک باره از آدم نمود از قيد هستي
پي به معني برده ام در عالم صورت پرستي

کي با تو مي توان گفت اسرار نيستي را
تا مو به مو اسيري در شهربند هستي

به قلمروي محبت در خانه اي نرفتي
که به پاکي اش نرفتي و به سختي اش نبستي

ز طواف کعبه بگذر، تو که حق نمي شناسي
به در کنشت منشين تو که بت نمي پرستي

هم نشينان تو از بوي رياحين مستند
وه که در کار سمن و سنبل و ريحان کردي

ز سحر انگيزيت اي چشم کافر کيش حيرانم
که از يک غمزه چندين رخنه در ايمان من کردي

سخني به مرده بر گو که دوباره زنده گردد
تو که معجزات عيسي همه در کلام داري

ز کويش دوش مي آمد خروش حسرت انگيزي
دل از کف داده اي در دادن جان است پنداري

من آن شهرم که سيلاب محبت ساخت ويرانم
تو آن گنجي که در ويرانه دلها وطن داري

کمان داري نديدم در کمين گاه نظر چون تو
که دلها را نشان غمزه ناوک فکن داري

همه را نيش محبت زده اي بر دل ريش
اين چه نوشي است که در چشمه نوشين داري

من اگر سنگ تو بر سينه زنم عيب مکن
زان که در سينه سيمين دل سنگين داري

مي رانيم ز مجلس و مي خوانيم ز در
هم بنده مي فروشي و هم بنده مي خري

تا شدم بي خبر از خويش، خبرها دارم
بي خبر شو که خبرهاست در اين بي خبري

تا شدم بي اثر، از ناله اثرها ديدم
بي اثر شو که اثرهاست در اين بي اثري

تا زدم لاف هنر خواجه به هيچم نخريد
بي هنر شو که هنرهاست در اين بي هنري

سرو آزاد شد آن دم که ثمر هيچ نداد
بي ثمر شو که ثمرهاست در اين بي ثمري

پري از شرم تو در پرده نهان شد وقتي
که برون آمدي از پرده پي پرده دري

خواهم که با تو شبي در پرده باده خورم
گر خون من بخوري ور پرده ام بدري

از سر خون خود آن روز گذشتم در عشق
که تو سرمست خرامنده به هر ره گذري

نه عجب طبع فروغي به تو گر شد مايل
زان که در خيل بتان از همه مطبوع تري

من که مستم دايم از ياد لب ميگون تو
تا چه مستي کردمي گر در شراب ديدمي

بي خبر گرديدمي از خويش تا روز جزا
گر شبي در بزم خود مست و خرابت ديدمي