ديوان فروغي بسطامي

ز عاشق هيچ کس معشوق را بهتر نمي بيند
برو از ديده وامق نظر در حسن عذرا کن

يا بيايي بر در مي خانه تا ممکن شود
يا لواي عيش را از عالم امکان بکن

يا مي گلفام را در ساغر از مينا بريز
يا غم ايام را يک باره از بنيان بکن

يا چو خضر از روي بينش پاي در ظلمت گذار
يا چو اسکندر دل از سرچشمه حيوان بکن

از بهر حسرت خوردنم، لب بر لب ساغر منه
دست از پي آزردنم در گردن مينا مکن

بخت سياه بين که دو چشمم سفيد شد
در کار گريه اي که نيامد به کار من

چرا بالاتر از واعظ نباشم بر لب کوثر
که در مي خانه دايم صدر مجلس بود جاي من

به صد تعجيل بستان از کفش پيمانه مي را
که در پيمان خود سست است يار بي وفاي من

ثواب من همه شد عين رو سياهي من
که خواجه در غضب آمد ز بي گناهي من

به غير تيغ پناهم نماند و مي پرسم
که رحم در دلت آيد ز بي پناهي من

چشم اميد ز خاک در مي خانه مپوش
که نمايد به نظر خاک دري بهتر از اين

در خنده آن شيرين پسر، از پسته مي بارد شکر
شکرفشاني را نگر، شيرين دهاني را ببين

در گلستان گامي بزن، مي با گل اندامي بزن
پيرانه سر جامي بزن، دور جواني را ببين

دردا که در راه طلب، ديدم بسي رنج و تعب
آورد جانم را به لب، دلدار جاني را ببين

خيز اي بت زرين کمر، در بزم خسرو کن گذر
خورشيد رخشان را نگر جمشيد ثاني را ببين

نظم فروغي سر به سر، هم در فروشد هم گهر
گوهر فروشي را نگر، گنج معاني را ببين

دل ها فتاده در پي آن دل ربا ببين
سلطان ز پيش و لشکرش اندر قفا ببين

تنگ شکر از دهان مي بارد آن شيرين پسر
شکر اندر پسته بنگر، پسته در شکر ببين

تنگ دستان در بهاي وصل او سر مي دهند
بي نوايان را هواي سلطنت بر سر ببين

حسرت برم از خسرو و فرهاد که در عشق
نه زر به ترازويم و نه زور به بازو

هر طاير خوش نغمه که در باغ بهشت است
حسرت کشد از باغ گل و ياسمن تو

از فخر نهد پا به سر يوسف مصري
هر دل که در افتاده به چاه ذقن تو

هيچ مرغ دلي از حلقه زلف تو نجست
اين چه دامي است که در رهگذر انداخته اي

يوسف دل در فتاد از کف مردم به چاه
تا تو چه سرنگون زان ذقن آورده اي

تا دگر دم نزند هيچ کس از نافه چين
در ره باد صبا مشک به دامان شده ايم