ديوان فروغي بسطامي

هيچ کس از معاشران هم سفرم نمي شود
ترسم از اين مسافرت جان به در آيد از تنم

من که ز آستان او جاي دگر نرفته ام
رو به کدام در کنم، بار کجا بيفکنم

پي به معني برده ام در عالم صورت پرستي
گر تو محو صورتي، من مات صورت آفرينم

تا کفر سر زلفت زد راه دل و دينم
جز عشق تو هر کيشي کفر است در آيينم

اي زده راه دين من، شاهد دل نشين من
چشم تو در کمين من، غمزه جان شکار هم

با سر زلف شکن در شکنش عهد مبند
که بدين واسطه ما بي سر و سامان شده ايم

سبحه در دست و دعا بر لب و سجاده به دوش
پي تزوير و ريا تازه مسلمان شده ايم

همه از حيرت ما واله و حيرت زده اند
بس که در صورت زيباي تو حيران شده ايم

به چه رو باده ننوشيم که با پير مغان
مه در روز ازل بر سر اقرار شديم

وقتي نشد که بي دوست بر حال خود نگريم
روزي نشد که در عشق بر کار خود نخنديم

تا دل از چاه زنخدان تو در زندان فتاد
مو به موي آگه ز خاک يوسف کنعانيم

مجو خلاف رضاي مرا که در همه عمر
به جز مراد تو هيچ از خدا نمي جويم

سر خوش و مست و بيهشم،در همه نشئه اي خوشم
بار فلک نمي کشم، از کرم سبوکشان

در غم رويت اي پري سوخته شد دل ملک
بس که رسيد بر فلک آه جگر بر آتشان

دل ز کار افتاد و روزم تيره شد در عاشقي
فکر کار دل کنم يا روزگار خويشتن

وجودم در حقيقت زنده جاويد خواهد شد
که بايد روي جانان ديدن و جان را فدا کردن

گدايي از در مي خانه بايد دم به دم کردن
سفالين کاسه مي را خيال جام جم کردن

دمادم کار ساقي چيست در مي خانه مي داني
به مخموران قدح دادن به مسکينان کرم کردن

زبان تيشه با فرهاد گفتا در دم رفتن
که راه کوي شيرين را ز سر بايد قدم کردن

فلک از کعبه کويش مرا بيرون کشيد امشب
که نتوان قتل صيد محترم را در حرم کردن

اگر در روضه رضوان خرامي، حور مي گويد
که بايد پيش بالاي تو طوبي را قلم کردن

هيچ از تو حاصلم نيست دردا که عين خار است
در پاي گل نشستن، وان گه گلي نچيدن

هم جلوه ساقي را در جام بلورين بين
هم باده بي غش را با ساده بي غم زن

تو مشکين مو نبايد ساعتي بي کار بنشيني
گهي بر تار چنگي زن، گهي در جام صهبا کن

کسي در ملک خوبي مرد ميدانت نخواهد شد
گهي بر ماه خنجر کش، گهي با مهر غوغا کن