ديوان فروغي بسطامي

کنون در کار خود بي چاره گرديدم، خوشا روزي
که من هم درد هر بيچاره اي را چاره مي کردم

بپرس از من کرامت هاي پير مي پرستان را
که در مي خانه عمري کار هر ميخواره مي کردم

از روي تو کي شد که بر آتش ننشستم
وز نور تو کي بود که در نار نبودم

قد تو در نظر بود هر جا که مي نشستم
بام تو زير پر بود هر سو که مي پريدم

هر پرده که جان بر رخ او بست فکندم
هر جامه که دل در غم او دوخت، دريدم

تو گزيدي همه را بر من و از غيرت عشق
من کسي غير تو در هر دو جهان نگزيدم

اشک و آهم ز فراقت به هم آميخته شد
بلعجب بين که در آب آتش سوزان دارم

گر بسوزد نفسم هر دو جهان را نه عجب
زان که در سينه بسي سوزش پنهان دارم

بر سر هر مژه چندين گل رنگين دارم
يعني از عشق تو در بر دل خونين دارم

کامي از دير و حرم هيچ نديدم در عشق
گله اي چند هم از کفر و هم از دين دارم

به قاتلي سر و کارم فتاد در مستي
که تيغ مي کشد و مي کشد ز تاخيرم

نه به جز نام لب لعل تو ذکري بر زبانم
نه به جز ياد سر زلف تو فکري در ضميرم

درد هر کس را که بيني در حقيقت چاه دارد
من ز عشقت با همه دردي که دارم ناگزيرم

مهر و ماهش را فلک در صد هزاران پرده پوشد
گر نقاب از چهره بردارد نگار بي نظيرم

سروش عشق تو يک نکته گفت در گوشم
که بار هر دو جهان را فکند از دوشم

تا خيل غمت خيمه زد اندر دل تنگم
از تنگ دلي با در و ديوار به جنگم

شب نيست که در پايش تا روز به صد زاري
يا جبهه نمي سايم يا چهره نمي مالم

اي که مي پرسي ز من کيفيت چشم غزالم
من از اين پيمانه مستم، من در اين افسانه لالم

گر به خيل او در آيم خسرو فيروز بختم
ور به دام وي درافتم، طاير فرخنده فالم

از جنون روزي دريدم جامه جان را فروغي
کاين پري رو جلوه گر گرديد در چشم خيالم

شبي در عالم مستي، همين قدر آرزو دارم
که مست از جاي برخيزي و بنشيني به دامانم

تا در غمت گريان شدم هم شاد و هم خندان شدم
اين گريه مستانه شد سرمايه خنديدنم

من طاير آزاده ام در دام خاک افتاده ام
بايد که بر بام فلک زين خاک دان پريدنم

تا شد فروغي طبع من مدحت گر شاه زمن
شد شهره در هر انجمن وضع ثنا سنجيدنم

شب فراق تو گر ناله را اشاره کنم
چه رخنه ها که در ارکان سنگ خاره کنم