ديوان فروغي بسطامي

نه الله است هر اسمي که بسرايند در قلبش
نه منصور است هر جسمي که بفرازند بردارش

چه شاديها که دارم در سر سوداي اندوهش
چه منت ها که دارد يوسف من بر خريدارش

پي شمشاد قد ماهي، نماندم قوت رفتن
که سرو بوستان پا در گل است از شرم رفتارش

اگر به داد جان ممکن است ديدن جانان
ز پرده گو به در آيد که جان کنم به نثارش

تو و زلف گره گيري نتوان ديد در چنگش
من و خواب پريشاني که نتوان کرد تعبيرش

در آن مجمع که بسرايند ذکر از جعد حورالعين
من و اميد گيسويش من و سوداي زنجيرش

سپند در ره آن شه سوار مي زنم آتش
که چشم بد نزند آتشي به خانه زينش

شاهد به کام و شيشه به دست و سبو به دوش
مستانه مي رسم ز در پير مي فروش

به حالت دل من سنگ ناله کرد زماني
که بردم از در آن سنگ دل به حال تباهش

گر نشان جويي ازو يک باره گم کن خويشتن را
زان که خود را بارها گم کرده ام در جستجويش

قوت من خون جگر بود ز ياقوت لبش
هيچ کس در طلب نوش نخورد اين همه نيش

در شاه راه عشق مرو با هواي نفس
گر مرد اين رهي بنه از سر هواي خويش

نعره منصورت از هر مو به سر خواهد زدن
گر نهي پاي طلب در حلقه مستان عشق

جور است که در جام فشانند به جز مي
حيف است که بر خاک نشانند به جز تاک

گر چه صبوري خوش است در همه کاري ولي
کردن صبر از رخت کي شود امکان دل

هيچ از لب و چشم تو قناعت نتوان کرد
يارب چه نهادند در اين شکر و بادام

در بر غمزه طفلي سپر انداخته ام
من که بر قلب جهان با تن تنها زده ام

پا به گل مانده ز بالاي تو طوبي آري
من در اين مساله با عالم بالا زده ام

زان پا نهاده ام به سر آهوي حرم
کز تير چشم مست تو در خون تپيده ام

مردم و از دلم نرفت آرزوي جمال او
وه که ز مرگ هم نشد در ره عشق چاره ام

آه سحر و اشک شبم شاهد حال است
کز عشق رخ و زلف تو در آتش و آبم

گاه گاهي مي توان کرد از ره رحمت نگاهي
بر من بي دل که در کوي تو مسکين و غريبم

روزي کمند زلفش در پيچ و تابم انداخت
کز بخت تيره او را نسبت به مار کردم

فرو مي ريخت خون ديده بر رخسار من وقتي
که در خاطر خيال آن پري رخساره مي کردم

کنار مزرع سبز فلک يکباره تر مي شد
اگر در گريه شب ها ديده را فواره مي کردم