ديوان فروغي بسطامي

چه دانه ها که نکشتيم در زمين اميد
دريغ و درد گر اين کشته بي ثمر ماند

يک سحر کاش که در دامن گل زار آيي
تا گل از شرم رخت سر به گريبان ماند

بي تو از هيچ دلي صبر نمي بايد ساخت
کاين محال است که در عالم امکان ماند

کو اسيري که از آن طره به زنجير نرفت
کو شکاري که در اين حلقه گرفتار نماند

بس که مرغ دلم از ذوق اسيري پر زد
غير مشتي پر ازو در شکن دام نماند

فصل گل فارغي از عيش فروغي تا چند
در پي شاهد و مي کوش که ايام نماند

تا حريفان بر در مي خانه ماوا کرده اند
خانه غم را خراب از سيل صهبا کرده اند

ساختند از بهر جانان خانه اي در کفر و دين
گاه نامش را حرم، گاهي کليسا کرده اند

تا ز خونت نگذري، مگذار پا در کوي عشق
زان که اينجا خاک را با خون مخمر کرده اند

هر سر موي مرا در ديده بدبين او
گاه نوک خنجر و گه نيش نشتر کرده اند

در جنون عاشقي مردان عاقل، ديده اند
حالتي از من که صد رحمت به مجنون کرده اند

جوي خون از چشم مردم مي رود بي اختيار
بس که دل را در غمش سرچشمه خون کرده اند

تا به دل خورده ام از عشق گلي خاري چند
باز گرديده به رويم در گل زاري چند

پس چرا در طلبت کار من از کار گذشت
گر نه هر عضو مرا با تو بود کاري چند

تا بر غم روي تو گشادم در دل را
بر روي من از عيش گشادند دري چند

گرنه کاشانه دل خلوت خاص غم تست
پس چرا مهر تو را بر در اين خانه زدند

چون بتان دستي به ناز زلف پر چين مي برند
شيخ را از کعبه در بت خانه چين مي برند

هر که سر از عنبري خط جوانان مي کشد
حلقه ها در حلقش از گيسوي مشکين مي برند

چون فروغي در سر هر هفته مي سازد غزل
نزد شاهش از پي احسان و تحسين مي برند

آنان که در محبت او سنگ مي خورند
خون را به جاي باده گل رنگ مي خورند

من تنگ دل ز رشک گروهي که در خيال
تنگ شکر از آن دهن تنگ مي خورند

نامم به ننگ در همه شهر شهره شد
کم نام آن کسان که غم ننگ مي خورند

من مات صورت تو که در کارگاه حسن
خورشيد را گدا و تو را شاه مي کشند

بر آن سرم که جفاي تو را به جان بخرم
در اين معامله گر عمر من وفا بکند

يارب از خم خانه ات پيمانه اش در دور باد
تا فلک ساقي صفت گردد زمين دوران کند