ديوان فروغي بسطامي

هر تني در طلبت لايق جان دادن نيست
نيک بخت آن که تن پاک و دل قابل داشت

کارم از هيچ طرف تنگ نمي شد در عشق
اگر آن تنگ دهان با دل من کار نداشت

با وجودي که نه شب ديده ام او را و نه روز
شب و روزم همه در حسرت ديدار گذشت

گر به يک لحظه دو صد بار کشي در خونم
ممکنم نيست ز عشق تو به يک بار گذشت

شب فراق تو در خون خويش مي خفتم
ز بس که هر سر مويم چو نيشتر مي گشت

نقد جان را به سر کوي بتان بايد داد
پاک شو پاک که در عالم جان بايد رفت

عيش کن عيش که دوران بقا چيزي نيست
باده خور باده که در خواب گران بايد رفت

تا ملک مهر علي را در دل خود جاي داد
مهر روشن دل و مهرش به دل ها جا گرفت

از علي عالي تري در عالم امکان مجوي
زان که رسم هر مسمي بايد از اسما گرفت

نام او را هر که بر تن ساخت جوشن بي خلاف
داد خود را در مصاف از لشکر اعدا گرفت

هم هوا را لطف او پر نافه اذفر نمود
هم چمن را خلق او در عنبر سارا گرفت

بامدادان با علي اسرار خود را فاش کرد
آن چه احمد از احد در ليلة الاسري گرفت

يا به حاجت در برش دست طلب خواهم گشاد
يا به حجت از درش راه سفر خواهم گرفت

همه از خاک در دوست به حسرت رفتند
تا دگر بر سر عشاق چه ها خواهد رفت

دل حديث شوق خود در بزم جانان گفت و مرد
دادخواهي عرض حالش را به شاهي کرد و رفت

هم به حرم هم به دير بدر دجا ديدمت
تا نظرم باز شد در همه جا ديدمت

خواجه هي منع من از باده پرستي تا کي
چه کند بنده که در پنجه تقدير افتاد

اين همه باده که مستان سبو کش زده اند
جرعه اش بود که از لعل تو در جام افتاد

ريخت تا دام سر زلف تو بر دانه خال
مي خورم حسرت مرغي که در اين دام افتاد

در ديده عشاق نه کم ز آب حيات است
خاکي که بر آن سايه بالاي تو افتاد

خون مردم همه گر چشم تو ريزد شايد
در کف مرد چرا تير و کمان بايد داد

هر کس خم ابروي تو را ديد به دل گفت
در هيچ کماني به از اين خم نتوان داد

از جان بريد هر که به زلفت کشيد دست
وز سر گذشت آن که در اين حلقه پا نهاد

روزي که در جهان غم و شادي نهاد پاي
شادي به سوي او شد و غم رو به ما نهاد

واقف شود از حالت دل هاي شکسته
هر دل که در آن جعد شکن بر شکن افتد