ديوان فروغي بسطامي

ز زلف و روي تو تا عشقم آگهي درداد
خبر ني ام که در آفاق کفر و ديني است

چون سر از خاک بر آرند شهيدان در حشر
بر سري نيست که از تيغ تو منت ها نيست

تو ندانم ز کدامين گلي اي مايه ناز
زان که در خاک بشر اين همه استغنا نيست

مي فروش ار بزند نوبت شاهي شايد
که به غير از در مي خانه دري پيدا نيست

بر سر کوي تو از حال دل آگاه نيم
در چمن طاير بي بال و پري پيدا نيست

از تو اي ترک ختن لعبت چين خوش تر نيست
نقشي از روي تو در روي زمين خوش تر نيست

تا کسي سر به کمندت ننهد کي داند
که سواري ز تو در خانه زين خوش تر نيست

جلوه کن جلوه که در شهر فروزان ماهي
از تو اي ماه فروزنده جبين خوش تر نيست

تا بناگوش تو زد راه دل محزون را
هيچ در گوشم از آواز حزين خوش تر نيست

جان من تعجيل در رفتن خدا را تا به چند
بر هلاک بي دلان حاجت به استعجال نيست

از بلندي زلف در پاي تو آخر سر نهاد
چون سر زلف بلندت کس بلند اقبال نيست

لعل تو نرخ بوسه مگر نقد جان کند
ور نه به قدر سنگ تو در کيسه سيم نيست

بر سر راه تو افتاده سري نيست که نيست
خون عشاق تو در ره گذري نيست که نيست

من نه تنها ز سر زلف تو مجنونم و بس
شور آن سلسله در هيچ سري نيست که نيست

بي خبر شو اگر از دوست خبر مي خواهي
زان که در بي خبري ها خبري نيست که نيست

ترک سر تا نکني پاي منه در ره عشق
که درين وادي حيرت خطري نيست که نيست

اثر شست تو خون همه را ريخت به خاک
ور نه در کش مکش تير و کمان اين همه نيست

تو نداني نتوان نقش تو بستن به گمان
زان که در حوصله وهم و گمان اين همه نيست

دست همت را کشيدم از سر دنيا و دين
هر کسي را در طلب اين همت مردانه نيست

سبحه صد دانه از بهر حساب ساغر است
ور نه يک جو خاصيت در سبحه صد دانه نيست

تا فروغي پرتو آن شمع در محفل فتاد
هيچ کس از سوز من آگه به جز پروانه نيست

اي که گفتي غم دل در بر دلدار بگو
خود چه گويم که مرا قدرت گفتاري نيست

تا آن صنم آمد به در از پرده، فلک گفت
الحق که درين پرده چنين پرده دري نيست

گر نه آن ترک سيه چشم سر يغما داشت
مژه را بهر چه صف در صف جا بر جا داشت

تلخ کامي مرا ديد و ترش روي نشست
آن که صد تنگ شکر در لب شکرخا داشت