ديوان فروغي بسطامي

کف بر کف جانانه و لب بر لب جام است
در دور سپهر آن چه دلم خواست به کام است

ترسم آخر ننهد پا به سر تربت من
بس که در هر قدمش کشته خونين کفن است

خسرو از رشک شکر خون به دل شيرين کرد
تا خبر شد که چه ها در نظر کوه کن است

در همه شهر شدم شهره به شيرين سخني
تا لبم بر لب آن خسرو شيرين دهن است

فتاده تا نظرم بر کمان ابروي تو
چه ديده ها که ز هر گوشه در کمين من است

کسي که در سر او چشم مصلحت بين است
بجز رخ تو نبيند که مصلحت اين است

بر سر آزاده ام نه صلح و نه جنگ است
در دل آسوده ام نه مهر و نه کين است

تاج و نگين دور از او مباد فروغي
تا که نشان در جهان ز تاج و نگين است

کي باز شود کار گره در گره من
تا طره مشکين تو چين بر سر چين است

خوشم به آه دل خسته خاصه در دل شب
که اين معامله را هم به آشنا داده ست

دوش در بزم صفا تنگ دهان تو چه گفت
که از آن خاطر هر تنگ دلي رنجيده ست

هر دم اي گل از تو در گلشن فغان تازه است
عندليبان کهن را داستان تازه است

خلقي از مژگان و ابرو کشته در ميدان عشق
ترک سر مست مرا تير و کمان تازه است

ايمنم از خون خود در عشق آن زيبا جوان
کز خط سبزش مرا خط امان تازه است

فرياد که دل در سر سوداي تو ما را
انداخت به راهي که برون از همه راهي است

گويند فروغي که مه و سال تو چون است
در مملکت عشق نه سالي و نه ماهي است

کامياب آن تن که تنها با تو در بستر بخفت
نيک بخت آن سر که شبها بر سر بالين تست

هر سر موي تو را پيوندي از گيسوي تست
حلقه ها در حلق من از حلقه هاي موي تست

گر به روي من در رحمت گشايد دست بخت
گرد آن آيينه مي گردم که رو بر روي تست

منت خداي را که ز هر سو به روي من
در باز شد ز همت رندان مي پرست

زان نمي آرد فروغي بوسه اش را در خيال
کز خيال من مبادا رنجه گردد خوي دوست

عشق سرگرم عتاب و عشق ما زان در عذاب
صبح محشر شام هجران است گويي نيست هست

تا چه کرد آن سنبل نورسته در گل زار حسن
کش قدم بر فرق نسرين است گويي نيست هست

ما و هوس شاهد و مي تا نفسي هست
کي خوش تر از اين در همه عالم هوسي هست

خواهي که دلت نشکند از سنگ مکافات
مشکن دل کس را که در اين خانه کسي هست