ديوان فروغي بسطامي

من فکنده ام در دل عقده هاي بي حاصل
تو گشوده اي بر رخ طره هاي پرچين را

تا نشانده ام در دل ساق سرو و سيمينت
چيده ام به هر دستي ميوه هاي سيمين را

گر از رخ آن بت زيبا گشايد پرده ديبا
فرو بندند نقاشان، در بت خانه چين را

گذشتم بر در ميخانه از مسجد به اميدي
که ساقي بر سر چشمم گذارد ساق سيمين را

دمادم چون نبوسم لعل او در عالم مستي
که بهر بوسه يزدان آفريد آن لعل نوشين را

دهان شاهد ما را پر از گوهر کند خازن
در آن مجلس که خواهند مدح سلطان ناصرالدين را

فروغي قطره خون مرا کي در حساب آرد
سيه چشمي که هر دم خون کند دلهاي مسکين را

دي به رهش فکنده ام طفل سرشک ديده را
در کف دايه داده ام کودک نورسيده را

آن که نهاده در دلم حسرت يک نظاره را
بر لب من کجا نهد لعل شراب خواره را

کاش مي آمد شبي آن شمع در کاشانه ام
تا بسوزانم ز غيرت شمع هر کاشانه را

نيم جو شادي در آب و دانه صياد نيست
شادمان مرغي که گويد ترک آب و دانه را

عشق پيري است که ساغر زده ايم از کف او
عقل طفلي است که دانا شده در مکتب ما

يا رب ما اثري در تو ندارد ورنه
لرزه بر عرش فتاد از اثر يا رب ما

کس مبادا به سيه روزي ما در ره عشق
که فلک تيره شد از تيرگي کوکب ما

تا کي که با خيال تو در خاک مي کنيم
خم خانه مست مي شود از فيض تاک ما

او ز ما فارغ و ما طالب او در همه حال
خود پسنديدن او بنگر و خودرايي ما

از جلوه حسنت که بري از همه عيب است
آسوده دل آن است که در پرده غيب است

دوش در خواب خوش آشوب قيامت ديدم
صبح دم قامت آن سيم تر از جا بر خاست

چگونه پيش تو نايد پري به شاگردي
که مو به موي تو در علم غمزه استاد است

يک اشارت و تو بر قتل جهان بسيار است
در کميني که تويي تير و کمان بيکار است

آن که مرادش تويي از همه جوياتر است
وان که در اين جستجو است از همه پوياتر است

در همه شهر نديده ست کسي مستي من
زان که مست مي عشق از همه هشيارتر است

چون شرح اشتياق دهد در حضور دوست
بيچاره اي که از همه کس بي زبان تر است

در دير و حرم نور رخش جلوه کنان است
نازم صنمي را که هم اين جا و هم آنجاست

صيدي که به چنگ تو نيفتاد چه داند
حال دل آن صعوه که در چنگل باز است