ديوان فروغي بسطامي

کجا ز وصل تو قطع نظر توان کردن
که در ميان دل و ديده مسکن است تو را

گر افتد آن دو زلف چليپا به چنگ من
چندين هزار سلسله در پا کنم تو را

گر در شمار آرم شبي نام شهيدان تو را
فرداي محشر هر کسي گيرد گريبان تو را

گر بخت در عشقت به من فرمان سلطاني دهد
سالار هر لشگر کنم برگشته مژگان تو را

چو نتوان در بر جانان ميان بندگي بستن
کسي را بنده بايد شد که مي بندد ميانش را

کام دل حاصل نکردم از صبوري ورنه من
صبر کردم در غمش چندان که امکان شد مرا

در عامل دو بيني کام از يکي نبيني
بردار از اين ميانه هم دير و هم حرم را

کوس محبتم را در چرخ کوفت خورشيد
تا آن مه دو هفته بر بام زد علم را

تا نام دود زلفت در نامه ثبت کردم
آتش زدم ز حسرت هم دوده هم قلم را

در عين مستي امشب خوردم قسم به چشمت
الحق کسي نخورده ست زين خوب تر قسم را

در وعده گاه وصل تو جانم به لب رسيد
اميد مهر دادي و کشتي به کين مرا

با آن که آب ديده ام از سر گذشت باز
خاک در تو پاک نگشت از جبين مرا

من که در عهدت سر مويي نورزيدم خلاف
مو به مو، ناحق به گيسويت قسم دادي مرا

من نمي دانم که در چشم خمارينت چه بود
کز همه ترکان آهو چشم، رم دادي مرا

يا مرو در پيش رويش يا چو رفتي سجده کن
کان خم ابروي واجب کرده اين تعظيم را

کيست داني بهره مند از سينه سيمين بران
آن که در چشمش تفاوت نيست سنگ و سيم را

نه مرا اميد فردوس است نه بيم جحيم
يا او نگذاشت در خاطر اميد و بيم را

سر سودا زده بسپار به خاک در دوست
که از اين خاک توان يافت سر و سامان را

گر سيه چشم تو يک شهر کشد در مستي
لعل جان بخش تو از بوسه دهد تاوان را

تکبر با گدايان در ميخانه کمتر کن
که اينجا مور بر هم مي زند تخت سليمان را

دل و جان نظر بازان همه بر يکديگر دوزد
نهد چون در کمان ابروي جانان تير مژگان را

آن که در نظر بازي ، عيب کوه کن کردي
کاش يک نظر ديدي، عشوه هاي شيرين را

گر به رخ اشک مرا در دل شب راه دهي
بشکني رونق بازار مه و پروين را

گر تو در باغ قدم رنجه کني فصل بهار
برکني ريشه سرو و سمن و نسرين را

من گرفته ام بر کف نقد جان شيرين را
تو نهفته اي در لب خنده هاي شيرين را