ديوان فرخي سيستاني

نظام عالمي بنهاد يزدان در نظام تو
به شکر اندر جهان مانده ست هر کس زير وام تو

چو اسکندر به پيروزي جهان را گرد بر گردي
به داد و عدل در گيتي چو نوشيروان سمر گردي

در آن کشور که تو خواهي ترا باغ ارم سازد
چوايوان مداين مر ترا ايوان جم سازد

مي اکنون لعل تر گردد که گل رخسار بنمايد
تو گويي گل همي هر روز در مي رنگ بفزايد

ازين سو نسترن باشد از آن سو ارغوان باشد
بهشتي در ميان باشد بهاري بر کران باشد

نگاري با من و رويي نه رويي بلکه ديبايي
ازين خوشي، ازين کشي، ازين در کار زيبايي

اميرا در دل هر کس ترا جايي همي بينم
دل هر مهتري را سوي تو رايي همي بينم

به تو هر راد مردي را تو لايي همي بينم
نه در گيتي چو تو پيري و برنايي همي بينم

نه در شاهي ترا ياري و همتايي همي بينم
دلت را چون فراخ و پهن دريايي همي بينم

يلان را سرخي اندر روي با زردي در آميزد
بخندد تيغ و از چشمش بوقت خنده خون ريزد

پس از فرمان ايزد در جهان فرمان تو بودي
بقاي اين جهان اندر گرامي جان تو بودي

مهتر گو را چو حاتم کهتر و در بان بود
گر کسي گويد چنو باشد کسي نادان بود

نام رادي و بزرگي جز بر او بر ديگران
از در تحقيق صرف تهمت و بهتان بود

بس کسا کاندر گهر و اندر هنر دعوي کند
همچو خر در خرد ماند چون گه برهان بود

همه نعيم سمر قند سر بسر ديدم
نظاره کردم در ناغ و راغ و وادي و دشت

به جان تو وبه مهر تو وبه صحبت تو
که ديده بر کنم ار ديده در رضاي تو نيست

سر زلف را متابان سر زلف را چه تابي
که در آن دو زلف ناتافتگي به تاب ماند

من همانم که به من داشتي از گيتي چشم
چه فتاده ست که در من نتواني نگريد

در ايواني که تو خواهي ترا باغ ارم سازد
چو ايوان مداين مر ترا ايوان و خم سازد

ديوان فروغي بسطامي

دوش اي صبا از آن گل در بوستان چه گفتي
کاتش به جان فکندي مرغان خوش نوا را

نگارم گر به چين با طره پرچين شود پيدا
ز چين طره او فتنه ها در چين شود پيدا

من از خاک درش صبح قيامت دم نخواهم زد
که ترسم رخنه ها در قصر حورالعين شود پيدا

نشايد توبه کرد از مي پرستي خاصه در بزمي
که ترک ساده با جام مي رنگين شود پيدا

دلم در سينه مي لرزد ز چين زلف او آري
کبوتر مي طپد هر جا پر شاهين شود پيدا

چنان گفتم غزل در خوبي رعنا غزال خود
که گر بر سنگ بسرايم از آن تحسين شود پيدا