ديوان مسعود سعد سلمان

ياد جود تو جسته در همه شهر
صيت فضل تو رفته در هر حي

تا بود آفتاب در دم ظل
در دم آفتاب يازد في

امروز خداوندا در حبس تنم را
جان در غليانست و تن اندر خفقاني

در طبع نکوخواه تو نوري و سروري
در مغز بدانديش تو ناري و دخاني

کنون گشته ام در ثنا عندليبي
چون من يافتم در پناهت بهاري

نه از تو هيچ وقتم در دل مسرتي
نه از تو هيچ روزم در تن وقايتي

گر وصل تو همچون جان در دل نه عزيزستي
کي عاشق بيچاره در چشم تو خوارستي

در مرنجم کنون سه سال بود
که ببندم در اين چو دوزخ جاي

در هر بزمي به مهر نوري
در هر رزمي به کينه ناري

در جمله اگر يک صنمستي چو تو در حسن
اندر همه عالم سخن آن صنمستي

گر نيستمي در هوس و پويه وصلت
امروز مرا در همه عالم چه غمستي

آمد از بيد در لغز ناژو
بلبل از سرو در معما شد

از خوي ابر گل صدف کردار
در ناسفته در دهان دارد

نه چو تو در زمانه ناموري
نه چو نام تو در جهان سمري

رعد کردار در هوا افتد
از هواي تو در زمان خبري

هر تازه گل که بشکفدت در بهار ملک
در ديده مخالف تو تيز خار باد

در طبع نشاطم طمع وصل چنانست
در باغ دلم باد فراق تو همانست

در حوض نگه کن به ميان در نه کناره
گويي که سپهريست دگر پر ز ستاره

در خزو قزو جامه ديباي بهايي
صد فصل خزان در طرب و راحت بگذار

شيرزاد آنکه شير در بيشه
باشد از بيم او در انديشه

از بر آواز در سر افکندست
به گلو مقنعه در افکندست

ماهوک در ميان چو در گردد
مجلس از خرمي دگر گردد

ناگه خروس روزي در باغ جست
در زير شاخ گل شد و ساکن نشست

در هواي من اردل تو دوتاست
دل من در هواي تو يک توست

ور پنهان خانه اي کند مرگ
در پيشگهش در تو باشد