ديوان فرخي سيستاني

بس کسا کز در او باز همي خواهد گشت
همچو ميران و شهان با کمرو تاج و کلاه

خنک آن مير که در خانه اين بار خداي
پسر و دختر آن مير بود بنده و داه

اي بر حلم گران تو که اندر خور که
اي بر همت تو چرخ برين در تک چاه

هر زمان تازه يکي دوست در آيد زدرم
هم سبک روح به فضل وهم سبک روي به جاه

تا نگويي که فلان بنده من بود و کنون
نگذرد سوي در خانه ما ماه به ماه

کودکي بودم و در خدمت تو پير شدم
ور چه هستم به دل و مردي و احسان برناه

هر که او بيش چو در مجلس آن خواجه نشست
بدو زانو شود و خواجه مربع برگاه

هر هفته عالمي را با زر به پيش رويي
هر ماه خسروي را با تيغ در قفايي

غاري چو چه مورچگان تنگ در اين راه
به چون به حضر ساخته از سرو سهي کوي

زلف بت من داشته اي دوش در آغوش
ني ني تو هنوز اين دل و اين زهره نداري

چون خدمت او کردي و او در تو نگه کرد
فربه بشوي از نعمت او گر چه نزاري

همواره بود در بر تو هر شب و هر روز
ترکي که کند طره او غاليه باري

ايا جمال جهان را و عز دولت را
چو روح در خور و همچون دو ديده اندر باي

سراي ملکت و در وي سراي پرده تو
چو باغ پر سرو از لعبتان چين و ختاي

در اين ميانه که او مي نخورد و بر ننشست
شنيده اي که دل خلق هيچ بود به جاي

وبالي بود آن دل که چنين باشد در تن
نگر تا نشود برتو دل شاد و بالي

بسا کس که ز بيمش به خلافي که در آورد
فتاداز سر منظر به بن غاري و غالي

ز بس عدل و ز بس داد چنان کرد جهان را
که ازشير نينديشد در بيشه غزالي

من به پروردن تو رنج بدان روي برم
که تو در جستن کام دل من رنج بري

گر تو خواهيش و گر نه به تو اندر بشلد
زراوچون به در خانه او بر گذري

کنون گر گلبني را پنج شش گل در شمار آيد
چنان داني که هر کس را همي رو بوي بارآيد

زمين از نقش گوناگون چون ديباي ششتر شد
هزار آواي مست اينک به شغل خويشتن در شد

ملک يوسف کنون در کاخ خود چون رودزن خواند
نديمان را و خوبان را به نزد خويشتن خواند

چه باشد گرچو من مداح در هر شهرو ده دارد
ز مدح اندر نماندهر که از رادي سپه دارد

کسي کو بر زمين عيب تو جويد در زمين بادا
همه شغل تو با نيکان و سالاران دين بادا