ديوان فرخي سيستاني

چون برون رفتي از ديوان، هم بر پي تو
رتبت و قدر برون رفت ز در و زديوان

در همه عمر نرفته ست و ازين پس نرود
نام او جز به ثنا گفتن و بر هيچ زبان

هر آينه که بهار اندرون شود به حجاب
در آن زمان که برون آيد از حجاب خزان

سخن چو تن بود اندر ستايش همه کس
چو در ستايش او راه يافت گشت چو جان

شاه گيتي به سخن گفتن او دارد گوش
و او همي بارد چون در سخنها ز دهان

آب چون صندل و صندل به خوشي چون مي
بوستان پر گل و گلها ز در گلشن

در اين ولايت پيش از تو اي ستوده امير
کس نديد ز فضل و سخا دليل و نشان

بسا پياده که در خدمت تو گشت سوار
بسا غريب که از تو به خان رسيد و به مان

تو شغل دوست داري و در هر کجا رسي
چاهي همي فرو بر و دامي همي فکن

تا هيچ خلق شاد بود در همه جهان
خلق از توشاد باد و تو شادان ز خويشتن

گاه رفتن ريگ او چون نشتري در زير پاي
گاه خفتن سنگ او چون نيش کژدم زير ران

خوجه آن خوبي که در ميمند با تو کرد باز
چون نباشي بر ثنايش اين زمان همداستان

گه ترنجي در بنان و گه کماني بر کتف
گاه زو بيني به دست و گاه رطلي بر دهان

با بندگان مرا به ره اندر عديل کن
تا در دو ديده سرمه کنم خاک راه تو

ز پادشاهان نگرفت جز تو در يک روز
ز کرگ سي و سه، وز پيل پانصد و پنجاه

هر لايت که نه او داده بود حبس بود
هر نشاطي که نه در خدمت او ناله و آه

سرز کوه و ز دره داشته و درسر او
مرد از آن گونه که افتاده بود در بن چاه

چون زيد خوک جگر خسته در آن بيشه که شير
سوي آن بيشه ز صد گونه همي داند راه

خوک چون ديد به بيشه در تازه پي شير
گرش جان بايد از آن سو نکند هيچ نگاه

از پي آن که يکي بسته بدو رسته شود
گرد مي گردد و در چاه کند ژرف نگاه

زلف تو دوش به چاه آمد و آن خال سيه
اندر آويخت به دو دست در آن زلف سياه

چو مي خورديم در غلطيم هر يک با نگاريني
چو برخيزيم گرد آييم زير کله اي جمله

اگر تو در خور همت جهان خواهي گرفت اي شه
به جاي هفت کشور هفتصد باشد علي القله

عدو در صدر خويش از حبس تو ترسان بود دايم
نباشد بس عجب گر مار ترسان باشد از سله

به شادي بگذران نوروز با ديدار ترکاني
که لبشان قبله را قبله است و قبله از در قبله