167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان فرخي سيستاني
گاه چون بر هم نهاده تاج پر گوهر شود
نايبي فغفور گردد حاجبي قيصر شود
هر که از شمشير او شد در صف دشمن فکار
خلعتي کو را بزرگي پود بود و فخر تار
هر بتي زان صد بت زرين شکسته در بهار
چو حله کرد و مر آن حله را ز خون آهار
نيم من اين را منکر که باشد آن منکر
ز دستبرد بت آراي آن زمان آزر
بدست خويش به بتخانه در فکند آذر
که بيش از آن نبود در هوا همانا ذر
تو بجنگ خصم و از تو عالمي در زينهار
ز آهن پيچيده و از خام گاو او را مهار
اينت نامي و خوي ساخته معني دار
يارب اين خذلان ز شهر ما و از ما دور دار
اندر آوردي بلشکر گه چو اشتر بر قطار
همه بربسته و بر در زده هر يک مسمار
تن چون کوه تو از رنج سفر گشته نزار
گردني ني که نه از منت او دارد يار
نعت آن قد بلند آيد و آن سيمين بر
نا بهار گوز گانان پيش من بگشود بار
من آن کنم که در او راست گفته ام اشعار
وين معجزه زو ديدم، صد بار، نه يکبار
چيزيکه به شش روز نهاد ايزد دادار
کاصل تو چه چيزست و چه چيزي زبن و بار
درخت ازين غم چون من نژند گشت و نزار