ديوان عراقي

در دير شو و بنشين،با خوش پسري شيرين
شکر زلبش ميچين،تا چند ز کفر و دين؟

اي ماه صبا بگذر،پيش در آن دلبر
گو:اي دل غم پرور،چون نيستي اندر خور

با اينهمه هم مي کوش،زهر از کف او مي نوش
چون حلقه او در گوش کردي ز غمش مخروش

ديوان فرخي سيستاني

ز خشمش تلخ تر چيزي نباشد در جهان هرگز
ز تلخي خشم او نشگفت اگر الوا شود حلوا

چون هماي رايت تو روي بنمايد ز دور
زان دو لشکر در زمان بنشيند آشوب و شغب

اين تنم از هجر تو چون برگ بيد اندر خزان
اين دلم در عشق تو چون توزي اندر ماهتاب

هر گز او در چار وقت از چار چيز اندر نماند
عجز هرگز پيش يک نهمت نگشت او راحجاب

امير در خور خود يافت اين پسر ز خداي
چو مير باد شرف يافته بتيغ و قصب

بر ماه ترا دو گل سيراب شکفته ست
در هر دلي از ديدن آن دو گل خاريست

اي نيزه تو همچو درختي که مر او را
در هر گرهي از دل بدخواه تو باريست

در جهان با نظر او نه بلاماند و نه غم
نظر نيکوي او نفي غم و دفع بلاست

نه باندازه کند کار و نگويم که مکن
چکنم پس که مرا جان جهان در بر اوست

آتشي دان تو خلافش را در سوزش و تف
که مثل چرخ اثير از تف خاکستر اوست

عيد او فرخ و او شاد بفرخنده بتي
که گه استاده مي اندر کف و گه در بر اوست

چنان باشد جهان همواره تا شاه اندران باشد
ازيرا کو فرشته ست و فرشته در جنان باشد

عدو چون تيغ او بيند بجان او را زيان آيد
اگر چه چشمه حيوان عدو را در دهان باشد

عدوي شاه مشرق را بسوزد هر زماني دل
بسوزد آن دلي کآتش مر او را در ميان باشد

همي تا جاودان را نام در تازي ابد باشد
ملک محمود را شاهي و شادي جاودان باشد

همي تا خلق را از ملت تازي خبر باشد
امين ملت تازي ز هر بد در امان باشد

آن کز تن او هرگز کم خواهد مويي
در حسرت و انديشه چنان ايلک و خان باد

تا در تن و بازوي کسي زور و توانست
اندر تن و بازوي ملک زور و توان باد

هر ساعتي اندر دل و در خانه کفار
درد و فزع و ناله و فرياد و فغان باد

وانرا که نخواهد که در اين خانه بود ملک
اندر همه ملک نه خان باد و نه مان باد

ني ني غلطست اين ز همه چيزي دل به
گر دل بسر آيد چه خلل در بصر آيد

در آن علم که بربست علي بر علما
او گشاده ست و جز او کس نتوانست گشاد