ديوان عراقي

هماي عشق اگر يک ره تو را در زير پر گيرد
نه سدره ات آشيان آيد، نه از فردوس واماني

نشين با خويشتن، برخيز و در فتراک عشق آويز
مگر خود را ز دست خود طفيل عشق برهاني

چه بيني سبزه دنيا؟ که چشم جان کند خيره
تماشاي دل خود کن، اگر در بند بستاني

چه شيني در گلستاني؟ که دارد حد و پاياني
چه خوش باشي به بستاني؟ چو طاووس گلستاني

بساط رسم را طي کن، براق وهم را پي کن
تو را عز خدايي بس، که دل در بند فرماني

در آن صحرا شو و مي بين وراي عرش عليين
سرا بستان قدسي و بهشت آباد سبحاني

هزاران ساله ره مي بر، به يک پرواز در يکدم
همي کن کار صد ساله درين يکدم به آساني

ببيني هر چه هست و بود و خواهد بود در يکدم
بداني آنچه مي بيني، ببيني آنچه مي داني

عجب نبود درين دريا، گر آويزي به زلف يار
غريق بحر در هر چيز، آويزد ز حيراني

نز ذره گردم آگه، نز خود، نه ز آفتاب
در بحر ژرف بيخودي ار غوطه اي خورم

تا سر نهاده اند چو پا در ره طلب
بس مرحبا که از لب جانان شنوده اند

ناگه در آن ميانه يکي موج زد محيط
هم قطره گشت غرقه و هم کون و هم مکان

از بسکه همي خوريم مي را بر مي
ما درسر مي شديم و مي در سر ما

بر درگه عدل تو چه درويش و چه شاه؟
در سايه عفو تو چه هشيار و چه مست؟

چشمم ز غم عشق تو خون باران است
جان در سر کارت کنم، اين بار آن است

تو پنداري که بي تو خواب و خور هست؟
بي روي تو خواب و خور کجا در خور هست؟

اي دوست بيا، که بي تو آرامم نيست
در بزم طرب بي تو مي و جامم نيست

دل در طلبت هر دو جهان مي بازد
وز هر دو جهان سود و زيان مي بازد

پنهان ز رقيب آمد و در گوشم گفت:
مي خور غم ما و خاک بر لب ميمال

تو هستي من شدي، از آنم همه من
من نيست شدم در تو، از آنم همه تو

آن کيست که بي جرم و گنه زيست؟ بگو
بي جرم و گناه در جهان کيست؟ بگو

در عشق تو بي تو چون توان زيست؟ بگو
و آرام دلم جز تو دگر کيست؟ بگو

تو گير خود که نبوده است هيچ يار مرا
به هيچ يار نيم در جهان به جان مشتاق

دريغا روزگار خوش که من در جنب ميمونت
بدم با بخت هم کاسه، بدم با کام همزانو

دريغا روزگار ما و آن ايام در مهرش
همي گويم به صد زاري، سر ادبار بر زانو