ديوان عراقي

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند
که برون در چه کردي، که درون خانه آيي؟

در دير مي زدم من، ز درون صدا بر آمد
که: درآي، اي عراقي، که تو خود حريف مايي

در گلستان چشمم ز چه رو هميشه باز است؟
به اميد آنکه شايد تو به چشم من درآيي

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند
که برون در چه کردي؟ که درون خانه آيي؟

بهر چه مي نگرم صورت تو مي بينم
ازين ميان همه در چشم من تو مي آيي

همه جهان به تو مي بينم و عجب نبود
ازان سبب که تويي در دو ديده بينايي

تو را چگونه توان يافت؟ در تو خود که رسد؟
که هر نفس به دگر منزل و دگر جايي

به ياد سرو بالايت روان در پاي تو ريزم
به بالاي تو گر سروي ببينم بر لب جويي

چنان بنشست نقش دوست در آيينه چشمم
که چشمم عکس روي دوست مي بيند ز هر سويي

نگيرد سوز مهر جان گدازش در دل هر کس
مگر باشد چو شمع آتش زباني، چرب پهلويي

کرده دو صد بحر نوش تا شده يکدم ز هوش
باز شده در خروش سينه او کاب آب

چو بيني جنبش عاشق مشو منکر که عشق او
دلي را چون بجنباند تنش ناچار در جنبد

چو از باد هوا دريا بجنبد بس عجب نبود
کزان باد هواي او دل ابرار در جنبد

همه عالم شود مستغرق انوار او آن دم
که درياي روان او ز شوق يار در جنبد

چو انوار يقين بر وي فرود آمد بيارامد
دل و جان و تنش چون زان همه انوار در جنبد

نجبيد تا ضمير او ندرد پرده هاي غيب
چو بر وي منکشف گردد همه اسرار در جنبد

نشان جام کيخسرو که مي گويند بنمايد
ضمير پاک او آن دم که از اذکار در جنبد

فضاي سينه از صورت چو خالي کرد بخرامد
درخت جانش از معني چو شد پربار در جنبد

بجنبد چون فلک هر سو هزاران پرده پيش او
چو زان يک را بسوزاند همه استار در جنبد

فلک گر زو امان يابد زمين آسا بياسايد
زمين را گر دهد فرمان فلک کردار در جنبد

فلک خود از براي آن همي گرد زمين گردد
که بر روي زمين مردي چنو عيار در جنبد

زهي آراسته ذاتت به اسماي صفات حق
ز ذکر پيش ذات تو دو عالم خوار در جنبد

زهي خلق کريم تو معطر کرده عالم را
خجل گشته ازو بادي که از گلزار در جنبد

به انوار يقين بادا دل و جان و تنت روشن
هميشه تا ز ذوق تن دل احرار در جنبد

بگذرند از تيرگي در چشمه حيوان رسند
دمبدم بر جان و دل آن جام جان افزا زنند