ديوان عراقي

بيم آن است که در خون جگر غرق شويم
بسکه بر خاک درت خون جگر مي ريزيم

گم شد آخر دل ما، بر در تو آمده ايم
تا بود کان دل گم کرده خود وابينيم

ما چو شکر گداخته، ز آب غم و عجبتر آنک:
در دل ماست چو شکر غصه چون شرنگشان

عراقي گر به درگاهت طفيل عاشقان آيد
در خود را به روي او فرا کردن توان؟ نتوان

نگار از سر کويت گذر کردن توان؟ نتوان
به خوبي در همه عالم نظر کردن توان؟ نتوان

چو آمد در دل و ديده خيالت آشنا بنشست
ز ملک خويش سلطان را بدر کردن توان؟ نتوان

سوختن در هجر و خوش بودن به اميد وصال
ساختن با درد و پس با بوي درمان زيستن

بر سر کويت چه خوش باشد به بوي وصل تو
در ميان خاک و خون افتان و خيزان زيستن؟

ببين که پيش تو در خاک چون همي غلتد؟
چنان که هر که ببيند برو بگريد خون

دلم، که از سر سودا به هر دري مي شد
چو حلقه بين که بمانده است بر در تو کنون

اي حسن تو بي پايان، آخر چه جمال است اين؟
در وصف توام حيران، آخر چه کمال است اين؟

در دل چو کني منزل، هم جان ببري هم دل
از تو چه مرا حاصل؟ آخر چه وصال است اين؟

ميدان دل ما تنگ، قدر تو فراخ آهنگ
اي با دو جهان در جنگ، آخر چه محال است اين؟

ناز ز حد بدر مبر، باز نگر که: در خور است
ناز تو را نياز من، چشم مرا جمال تو

وقتي خوش است و مرغ دل ار نغمه اي زند
زيبد، که باز شد در بستان صبحگاه

در خلد هرچه نسيه تو را وعده داده اند
نقد است اين دم آنهمه بر خوان صبحگاه

اي هر دهن ز ياد لبت پر عسل شده
در هر دهن خوشي لب تو مثل شده

تا بشکند چو توبه، هر بت که مي پرستيد
تا جان نهد چو جرعه، شکرانه در ميانه

به کام دشمنم داري و گويي: دوست مي دارم
چگونه دوستي باشد، که جانم در عنا داري؟

ببيني عاشقانش راکه چون در خاک و خون خسبند؟
تو نيز از عاشقي بايد که اندر خون چنان ميري

عراقي، بس عجب نبود که اندر من بود حيران
چو خود را بنگري در من، تو هم حيران من باشي

در چنين جان کندني کافتاده ام، شايد که من
نعره ها از جان برآرم، مرگ به زين زندگي

هيچ کس ديدي که خواهد در دمي صدبار مرگ؟
مرگ را من خواستارم، مرگ به زين زندگي

عيسي نفسي، کز لب در مرده دمد صد جان
بهر چه بود دلها هر لحظه به دستاني؟

تو مرا شراب در ده، که ز زهد تو به کردم
ز صلاح چون نديدم جز لاف و خودنمايي