ديوان عراقي

در کار شو کنون، غم کاري بخور، که من
از کار هر دو عالم بي کار مانده ام

کاري بکن، که کار عراقي ز دست رفت
در کار او ببين که: چه غمخوار مانده ام

در راه باز مانده ام، ار يار ديدمي
با او بگفتمي که: من از يار مانده ام

کجايي؟اي ز جان خوشتر ، شبت خوش باد ، من رفتم
بيا در من خوشي بنگر، شبت خوش باد من رفتم

منم امروز بيچاره، ز خان و مانم آواره
نه دل در دست و نه دلبر، شبت خوش باد من رفتم

همي گفتم که: ناگاهي، بميرم در غم عشقت
نکردي گفت من باور، شبت خوش باد من رفتم

تا چه کردم، چه گنه بود، چه افتاد، چه شد؟
چه خطا رفت که در رنج و عنا افتادم؟

درآ شاد از درم خندان که در پايت فشانم جان
مدارم بيش ازين گريان، بيا، کت آرزومندم

بيا کز عشق روي تو شبي خون جگر خوردم
ميآزار از من بي دل، که سر در پايت افکندم

در خلوتي که ما را با دوست بود آنجا
گفتم به بي زباني، بي گوش هم شنيدم

مطلوب دل در هم او يافتم از عالم
مقصود من پر غم ز اشيا همه او ديدم

آن بخت کو که بر در تو باز بگذرم؟
وآن دولت از کجا که تو بازآيي از درم؟

اي طرفه تر که دايم تو با مني و من باز
چون سايه در پي تو گرد جهان دوانم

کس ديد تشنه اي را غرقه در آب حيوان
جانش به لب رسيده از تشنگي؟ من آنم

باري، عراقي اين دم بس ناخوش است و در هم
حال دلش دگر دم، تا چون شود، چه دانم؟

ز گوشه اي غم تو گفت: مي خورم غم کارت
ز جانبي ستمت گفت: غم مخور که در آنم

بگير، اي يار، دست من، که در گردابي افتادم
که آن را هيچ پاياني نمي بينم نمي بينم

عراقي را به درگاهت رهي بنما، که در عالم
چو او سرگشته حيراني نمي بينم نمي بينم

بر در يار من سحر مست و خراب مي روم
جام طرب کشيده ام، زآن به شتاب مي روم

در سر باده مي کنم هستي خويش هر زمان
خاک رهم، رواست گر بر سر آب مي روم

شحنه عشق هر شبي بر کندم ز خواب خوش
در هوس خيال او باز به خواب مي روم

شايد اگر هواي او مي کشدم، که در رهش
بر سر آب چشم خود همچو حباب مي روم

بيخود اگر ز صومعه بر در ميکده روم
گر تو خطا گمان بري راه صواب مي روم

نيست مرا ز خود خبر، بيش ازين که: در جهان
مست و خراب آمدم، مست و خراب مي روم

بسکه ما خون جگر خورديم از دست غمت
جان ما خون گشت و دل در موج خون انداختيم