ديوان عراقي

در لعل توست پنهان صدگونه آب حيوان
از بي دلي لب من با آن چه کار دارد؟

در دل که عشق نبود معشوق کي توان يافت
جايي که جان نباشد جانان چه کار دارد؟

ز جام وصل تو ناخورده جرعه اي دل من
ز بزم عيش تو در سر خمار مي گذرد

ز دل که مي گذرد بر درت بپرس آخر:
که آن شکسته برين در چه کار مي گذرد

درديي در ده، کزين جا دردسر خواهيم برد
ساغري پر کن، که عزم آن جهان خواهيم کرد

سالها در جستجويش دست و پايي مي زديم
چون نشان ديديم، خود را بي نشان خواهيم کرد

دلا، بر من همين باشد که جان در راه او بازم
اگر آن ماه ننمايد مرا رخسار چتوان کرد؟

چو در دام سر زلفش همه عالم گرفتار است
چرا مژگان کند ناوک چرا ابرو کمان سازد؟

خرابي ها کند چشمش که نتوان کرد در عالم
چه شايد گفت با مستي که خود را ناتوان سازد؟

عراقي، بگذر از غوغا، دلي فارغ به دست آور
که سيمرغ وصال او در آنجا آشيان سازد

حجاب ره تويي برخيز و در فتراک عشق آويز
که بي عشق آن حجاب تو ز ره دشوار برخيزد

گر گذشتم بر در ميخانه ناگاهي چه باک؟
گر به پيران سر شکستم توبه يکباري چه شد؟

آورد چو در کار لب و غمزه و رخسار
جان و دل و چشم همه از کار برآمد

بيا، که بهر تو جان از جهان کرانه گرفت
بيا، که بي تو دلم جمله در ميان آمد

بيا، که غير تو در چشم من نيامد هيچ
جز آب ديده که بر چشم من روان آمد

دل شکسته ام آن لحظه دل ز جان برداشت
که رسم جور و جفاي تو در جهان آمد

بيا، که با لب تو ماجرا نکرده هنوز
به جاي خرقه دل و ديده در ميان آمد

خرد از آن ز ره زلف تو پناه گرفت
که چشم و ابروي تو تير در کمان دارند

يا نبد هيچ کس از باده فروشان بيدار
يا خود از هيچ کسي هيچ کسم در نگشود

اي عراقي، چه زني حلقه برين در شب و روز؟
زين همه آتش خود هيچ نبيني جز دود

خرم آن خانه که باشد چون تو مهماني در او
مقبل آن کشور که او را چون تو سلطاني بود

در همه عمر ار برآرم بي غم تو يک نفس
زان نفس بر جان من هر لحظه تاواني بود

چون عراقي در غزل ياد لب تو مي کند
هر نفس کز جان برآرد شکر افشاني کند

نسيم او مگر در باغ جلوه مي دهد گل را
که آواز خوش بلبل ز هر سو زار مي آيد

گر آيد در نظر کس را بجز رخسار او رويي
مرا باري نظر دايم بر آن رخسار مي آيد