ديوان عراقي

يک ذره گرد از آن خاک در چشم جانت افتد
با صدهزار خورشيد افتد تو را ملاقات

تا کي کني به عادت در صومعه عبادت؟
کفر است زهد و طاعت تا نگذري ز ميقات

تا تو ز خودپرستي وز جست وجو نرستي
مي دان که مي پرستي در دير عزي و لات

فريب زلف تو با عاشقان چه شعبده ساخت؟
که هر که جان و دلي داشت در ميان انداخت

دلم، که در سر زلف تو شد، توان گه گه
ز آفتاب رخت سايه اي بر آن انداخت

رخ تو در خور چشم من است، ليک چه سود
که پرده از رخ تو برنمي توان انداخت

عراقي ار دل و جان آن زمان اميد بريد
که چشم جادوي تو چنين در ابروان انداخت

دل در سر زلفش شد، از طره طلب کردم
گفتا که: لب او خوش اينک سرما پيوست

مرا، که جز رخ او در نظر نمي آيد
دو ديده از هوس روي او پر آب چراست؟

نگاه کردم و در خود همه تو را ديدم
نظر چنين نکند آن که او به خود بيناست

از دل من خون چکيد بر جگرم نم نماند
تا ز غمت ديده ام در گهر افشاني است

تو در کنار من آ، تا من از ميان بروم
که هر کجا که برآيد يقين گمان برخاست

يکي گره بگشاي از دو زلف و رخ بنماي
که صدهزار چو من دلشده در آن بند است

آورد به يک زخمه، جهان را همه، در رقص
خود جان و جهان نغمه آن پرده نواز است

زان شعله که از روي بتان حسن تو افروخت
جان همه مشتاقان در سوز و گداز است

اگر برفت دل از دست، گو: برو، که مرا
بجاي دل سر زلف نگار در چنگ است

دل به غمش بود شاد، رفت غمش هم ز دل
غم چه کند در دلي کان همه سودا گرفت؟

فراق يار بي رحمت مرا در بوته زحمت
گر از اين بيش نگدازد، زهي دولت زهي دولت

گرچه خوش است و دلکش کاشانه اي است جنت
در جنت حسن رويت کاشانه اي چه سنجد؟

اين قطره خون تا يافت از لعل لبش رنگي
از شادي آن در پوست چون نار نمي گنجد

جانم در دل مي زد، گفتا که: برو اين دم
با يار درين جلوه ديار نمي گنجد

جان در تنم ار بي دوست هربار نمي گنجد
از غايت تنگ آمد کين بار نمي گنجد

اين قطره خون تا يافت از خاک درش بويي
از شادي آن در پوست چون نار نمي گنجد

آن دم که آن دم آمد، دم در نگنجد آنجا
جايي که ره برآيد، رهبر چه کار دارد؟

من نيز اگر نگنجم در حضرتت، عجب نيست
آنجا که آن کمال است نقصان چه کار دارد؟