جوهر الذات عطار

نمي بيني تو او را در شب و روز
از آن هستي تو دايم درتف و سوز

نه اين ني آن به يک ره هيچ ديد او
ز سر تا پا همه در پيچ ديد او

ز جمله فارغ اينجا باش و او شو
ز من در ياب و هم از من تو بشنو

محمد(ص) چون دل و جان را يکي ديد
خدا را در دل و جان بيشکي ديد

مئي در کش که قوت جسم و جان است
از آن مي اينزمان ما را نهان است

ز هو هو شو تو هو بين تا تو گردي
بساط اين کل تو کلي در نوردي

گهي بد در بر او خوب و گه زشت
که خود هم تخم افکند او و خود کشت

همه با او و او خود در ميان نه
همه از او عيان و او عيان نه

ترا جانست در جان مي چه جوئي
که تو با او و او با تو تو اوئي

بمن کن راه و منزل بين و خوش باش
حقيقت تن در دل بين و خوش باش

از او بشناس و هم در وي فنا گرد
از او واصل شو و عين خدا گرد

چو او ديدم که بيشک جزو و کل بود
تنم را در بلا او عين ذل بود

در اين سر جان نخواهم باختن من
که تا من او شوم بي جان و بي تن

چه سر بد اي عزازيلم در اين راز
که تا من همچو تو تا دريابم اين باز

هر آنکو با خبر شد در بر دوست
يکي شد مر ورا هم مغز و هم پوست

مجموعه آثار عطار

و گرنه هر زمان بي بال و بي پر
چو مرغ هر دري گردي به هر در

ويس و رامين

چو افسونها به گرد آورد بي مر
ز هر رنگ و ز هر جاي و ز هر در

مرا در مرو جز تو هيچ کس نيست
تو خود داني که با تو ديو بس نيست

تو آن کن با من اي با روي چون خور
که باشد با خور روي تو در خور

ز بس کت هست در سر رنگ و افسون
چه کوه و دز ترا چه دشت و هامون

ز برف و شير و خون و مي رخاني
ز قند و نوش و شهد و در دهاني

بيار آن سرخ گل بر زرد گل نه
که در باغ اين دو گل با يکدگر به

دل از دل دور گشت و يار از يار
غم اندر غم فزود و کار در کار

ديوان عراقي

باد مي پيمايم و بر باد عمري مي دهم
ورنه بر خاک در تو ره کجا يابد صبا؟

هم چنان در خاک و خون غلتانش بايد جان سپرد
خسته اي کاميد دارد از نکورويان وفا