مختار نامه عطار

اي آن که بلي گوي الست از مايي
در هر دو جهان بلند و پست از مايي

از بس که دلم در بن اين قلزم گشت
يک يک مويش ز شور چون انجم گشت

تا کي ز نبود و بود، چون در دو جهان
گر باشم و گرنه، همه من باشم و بس

در عشق مرا عقل شد و راي نماند
جان نيز ز دست رفت و بر پاي نماند

آن راز که پيوسته از آن مي پرسم
در جان من است و از جهان مي پرسم

گه عشق تو در ميان جان دارم من
گه جان ز غم تو بر ميان دارم من

اي آن که درين حبس جهان مانده اي
در نيک و بد و سود و زيان مانده اي

من آنچه منم به سر آن مشغولم
تو آنچه نه اي تو آن، در آن مانده اي

هر سر زده اي ز سر ما آگه نيست
هر بي خبري در خور اين درگه نيست

مي پنداري که در همه کون کسي است
کس نيست که ديد تو غلط يا هوسي است

هم راه تن و هم ره جان او گيرد
هر ذره که هست در ميان او گيرد

سر در ره باز و دست از پاي بدار
کاين راه به پاي تو به پايان نرسد

چون هر چه که هست در تو مي بايد باخت
سبحان الله! اين چه مقامر خانه ست؟

از بس که دلم به بي نشان داشت نياز
بي نام و نشان بماندم در تک و تاز

در باديه اي فتاده ام بي سر و پاي
راه از پس و پيش مي ندانم چه کنم

در گردش اين دايره بي سر و پاي
يک بي سر و بي پاي چو من بنماييد

چون کار جهان با من و بي من يک سانست
پس من به چه کار در جهان آمده ام؟

اي آن که در اين ره صفت انديش نه اي
بي خويشتني که عالم خويش نه اي

چون جوهرتو، به چشم سر نتوان ديد
در خود منگر که اين نه اي آن که تويي

اين دل که بسوخت روز و شب در تک و تاز
مي جوشد و مي جويد و مي گويد راز

گر يک شکن از زلف توام کشف شود
چه سود که صد شکن دگر در غيب است

خون مي گردد دلم به هر دم صد بار
در راه تو از سنگ، دلي مي بايد

در عشق رخت علم و خرد باخته ام
چه علم و خرد که جان خود باخته ام

در گوشه گلخني که پر خوک و سگند
اين لقمه که آتش به از آن چند خوري؟

پر درد به خاک رفت و در عالم خاک
هم صحبت و هم درد وهم آواز نيافت